احكام جوانان - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٥٢ - معاد

واسطه مرگ خاتمه نمى‌يابد بلكه پس از اين جهان جهان ديگرى هست كه انسان‌ها در آنجا پاداش و سزاى اعمال و كردار خويش را خواهند ديد. خداوند در قرآن مى‌فرمايد: يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتاتاً لِيُرَوْا أَعْمالَهُمْ * فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ * وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ‌ (سوره زلزله/ ٥ تا ٨). يعنى: در آن روز مردم به صورت گروه‌هاى پراكنده (از قبرها) خارج مى‌شوند تا اعمالشان به آنها نشان داده شود، پس هر كس هم وزن ذره‌اى كار خير انجام دهد آن را مى‌بيند و هر كس هم وزن ذره‌اى كار بد كرده آن را مى‌بيند. آرى تنها چيزى كه نفس سركش انسان را از شرارت و تعدى و تجاوز به حقوق ديگران بازمى‌دارد اعتقاد به معاد است، تنها امرى كه بشر را از شهوترانى و فواحش و منكرات و بدى‌ها منع مى‌كند پذيرفتن روز حساب و مجازات است، تنها پليس مخفى كه در آشكار و پنهان مراقب كردار و رفتار او مى‌باشد همانا اعتقاد بروز جزا و دار مكافات است و در قرآن مجيد هر جا وصف ايمان و مؤمنين را مى‌نمايد اساس و پايه ايمان را روى دو امر (اعتقاد به مبدأ و اعتقاد به معاد) استوار فرموده و پس از آن لوازم اين ايمان كه تقوا و عمل صالح است متذكر مى‌شود. بلكه اعتقاد به معاد لازمه اعتقاد به مبدأ است و هر كس به مبدأ اعتراف و اقرار كند از اعتقاد به معاد ناگزير است و بر اين اساس همه اديان الهى و همه كسانى كه پيرو يكى از انبياء