احكام جوانان - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٥١ - احكام قضا و كفّاره روزه

* دو ماه روزه گرفتن كه سى و يك روز آن بايد پى‌درپى باشد. * سير كردن شصت فقير يا دادن يك مُدّ طعام‌ [١] به هر يك از آنها. كسى كه كفّاره بر او واجب مى‌شود، بايد يكى از كارهاى فوق را انجام دهد، و چون امروزه «برده» به معناى فقهىِ آن يافت نمى‌شود، مورد دوّم يا سوّم را انجام مى‌دهد و اگر هيچ يك از اينها برايش مقدور نيست، بايد يا ١٨ روز روزه بگيرد و يا چند مدّ طعام (به مقدارى كه مى‌تواند) به فقير بدهد. و اگر هيچ‌كدام را نتواند انجام دهد، هر قدر از اين دو را كه مى‌تواند عمل كند و اگر آن را هم نتواند انجام دهد، بايد استغفار كند البته احتياط واجب آن است كه اگر بعداً بتواند، كفّاره را بدهد.

احكام قضا و كفّاره روزه‌

مسأله ٣٨٦: لازم نيست قضاى روزه را فوراً بجا آورد، ولى بنابر احتياط واجب بايد تا رمضان سال بعد، انجام دهد.

مسأله ٣٨٧: انسان نبايد در بجا آوردن كفاره كوتاهى كند، ولى لازم نيست فوراً آن را انجام دهد و اگر چند سال بر آن بگذرد چيزى بر آن اضافه نمى‌شود.

مسأله ٣٨٨: اگر به سبب عذرى مانند سفر، روزه نگرفته و پس از رمضان عذر او برطرف شود و تا رمضان سال بعد عمداً

[١]. مدّ طعام تقريباً ده سير (٧٥٠ گرم) گندم يا جو و مانند اينهاست.