احكام جوانان - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٢٧ - نماز مسافر

نماز مسافر

مسأله ٢٩٦: انسان بايد در سفر، نمازهاى چهار ركعتى را دو ركعت (يعنى شكسته) بجا آورد، به شرط آن‌كه مسافرتش از هشت فرسخ كمتر نباشد [هشت فرسخ شرعى در حدود ٤٥ كيلومتر است‌].

مسأله ٢٩٧: اگر مسافر از جايى كه نمازش تمام است؛ مثل وطن، حد اقل چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد، نمازش در اين سفرهم شكسته است.

مسأله ٢٩٨: كسى كه به مسافرت مى‌رود، زمانى بايد نمازش را شكسته بخواند كه حد اقل به مقدارى دور شود كه اذان آنجا را نشنود و ديوارهاى آنجا را نبيند و چنانچه قبل از آنكه به اين مقدار دور شود، بخواهد نماز بخواند، بايد تمام بخواند.

مسأله ٢٩٩: اگر به جايى مى‌رود كه دو راه دارد، يك راه آن كمتر از هشت فرسخ و راه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد، اگر از راهى كه هشت فرسخ است برود، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر از راهى كه هشت فرسخ نيست برود، بايد نماز را چهار ركعتى بخواند؛ مثلًا اگر از وطن به روستايى مى‌رود كه دو راه دارد؛ يك راه چهار فرسخ است و راه ديگر سه فرسخ، اگر از راه اوّل (چهار فرسخ) برود و از همان راه برگردد، نمازش در بين راه و در آن روستا شكسته است. ولى اگر از اين‌