احكام جوانان - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٦٧ - اشياء پيدا شده يا گم شده

خودش بردارد، ولى هر وقت صاحبش پيدا شد، بنابر احتياط واجب بايد عوض آن را به او بدهد. و اگر قيمت آن كمتر از ٦/ ١٢ نخود نقره سكه‌دار نيست و نشانه‌اى دارد كه مى‌تواند با آن صاحبش را پيدا كند، بايد تا يك هفته هر روز و بعد از آن هفته‌اى يك بار اعلام كند و چنانچه تا يك سال اعلام كرد و صاحبش پيدا نشد مى‌تواند به قصد آنكه: «هرگاه صاحبش پيدا شد به او بدهد» براى خودش بردارد يا براى او نگهدارى كند كه هر وقت پيدا شد به او بدهد و يا از طرف صاحبش صدقه بدهد، ولى احتياط مستحب آن است كه از طرف صاحبش به فقير غير سيّد صدقه بدهد.

مسأله ٤٣٨: اگر مى‌داند اعلام كردن فايده ندارد و يا از پيدا شدن صاحبش نااميد است، به نحوى كه اعلام كردن بيهوده شمرده مى‌شود، اعلام لازم نيست.

مسأله ٤٣٩: اگر كفش انسان را ببرند و كفش ديگرى به جاى آن مانده باشد، چنانچه مى‌داند كفشى كه مانده، مالِ كسى است كه كفش او را برده، و بداند كه عمداً برده است و راضى است كه كفشش را در عوض آن بردارند و دسترسى هم به او ندارد، در صورتى كه از پيدا شدن صاحبش مأيوس است يا برايش مشقّت داشته باشد، مى‌تواند آن را به جاى كفش خودش بردارد، ولى اگر قيمت آن كفش بيشتر از قيمت كفش خودش باشد، بايد هر وقت صاحب آن پيدا شد، زيادى قيمت را به او بدهد و چنانچه از پيدا شدن صاحبش نااميد شود، بايد زيادى قيمت را از طرف او به فقير غير سيد صدقه بدهد.