احكام جوانان - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٦٥ - عاريه

احتياط واجب جايز نيست چيزى را به امانت قبول كند.

مسأله ٤٢٨: كسى كه چيزى را امانت مى‌گذارد، هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس بگيرد و كسى كه امانت را قبول مى‌كند، هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را به صاحبش برگرداند.

مسأله ٤٢٩: كسى كه امانت را قبول مى‌كند، اگر براى آن جاى مناسبى ندارد، بايد جاى مناسبى تهيه كند؛ مثلًا اگر امانت پول است و در خانه نمى‌تواند نگهدارى كند، به بانك بسپارد.

مسأله ٤٣٠: امانتدار بايد طورى از امانت نگهدارى كند كه مردم نگويند در امانت خيانت و يا در نگهدارى آن كوتاهى كرده است.

مسأله ٤٣١: هرگاه امانت مردم از بين برود: الف: اگر امانتدار در نگهدارى آن كوتاهى كرده باشد؛ بايد عوض آن را به صاحبش بدهد. ب: اگر در نگهدارى آن كوتاهى نكرده و بطور اتفاقى آن مال از بين رفته؛ مثلًا آن را سيل برده است، امانتدار ضامن نمى‌باشد و لازم نيست عوض آن را بدهد.

مسأله ٤٣٢: امانتدار نمى‌تواند از امانت استفاده كند، مگر با اجازه صاحب آن.

عاريه‌

عاريه آن است كه انسان مال خود را به ديگرى بدهد كه از آن استفاده كند و در عوض، چيزى هم از او نگيرد؛ مثل آن كه دوچرخه خود را به كسى مى‌دهد تا با آن به منزلش برود و برگردد.