احكام جوانان - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٥ - راه هاى شناخت پيامبر

جاى مى‌داد، افضل خلق نزد او كسى بود كه خير خواهى او براى مسلمانان معروف بود و عزيزترين افراد در نظر او كسى بود كه مواسات و معاونت او احسان او نسبت به مردم بيشتر بود، در مجلسى نمى‌نشست و برنمى‌خاست مگر با ياد خدا و اكثراً رو به قبله مى‌نشست و جاى مخصوصى براى خود قرار نمى‌داد، با مردم چنان معاشرت مى‌فرمود كه هر كس را گمان آن بود كه گرامى‌ترين خلق است نزد او، سخن بسيار نمى‌گفت، و سخن كسى را قطع نمى‌فرمود مگر آن كه باطل گويد، كسى را مذمت نمى‌كرد، و احدى را سرزنش نمى‌نمود، لغزش‌هاى مردم را تفحص نمى‌فرمود، خلق عميمش همه خلق را فرا گرفته بود، بر سوء ادب غريبان و اعرابيان صبر مى‌فرمود، بر روى زمين مى‌نشست، با فقرا و مساكين مى‌نشست و با ايشان غذا مى‌خورد، در خورش و پوشش بر مردم معمولى زيادتى نمى‌كرد، به هر كه مى‌رسيد سلام مى‌كرد و ابتدا به مصافحه مى‌نمود، هرگز نمى‌گذاشت كسى در برابر او بايستد، صاحبان علم و صلاح و اخلاق حسنه را گرامى مى‌داشت، از همه كس حكيم‌تر و داناتر و بردبارتر و عادل‌تر و شجاع‌تر و مهربان‌تر بود، پيران را توقير، و خردسالان را عطوفت، و غريبان را رعايت مى‌كرد، تا امكان داشت تنها چيزى نمى‌خورد، هنگامى كه رحلت فرمود درهم و دينارى نگذاشت. شجاعت آن حضرت به حدى بود كه حضرت على عليه السلام مى‌گفت: هرگاه جنگ شدت مى‌يافت به آن حضرت پناه مى‌برديم.