سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٧٥
اثبات رسيد، از ترجيح و امتياز بيشترى برخوردار مى باشد. زيرا سرزمين هاى مذكور، به مقدّسات اسلامى و يا اولياء الهى و عزيزان درگاه خداى بزرگ، منسوب مى باشند و شرافت آن مشاهد مكرّمه، از شرافت الهى صاحبان آنها، سرچشمه مى گيرد.
٢. دومين دليلى كه در اين جا يادآور مى شويم، روايات ائمه اهل بيت پيامبر(صلى الله عليه وآله) مى باشد كه اعتبار و حجّيت آن از ديدگاه سنّت رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در بحث هاى پيشين به اثبات رسيد، زيرا پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله)، مردم را به پيروى از اهل بيت خويش دعوت نموده و حكم آنان را در كنار فرمان قرآن مجيد، حجّت دانسته است:
در وسائل الشيعه، چنين مى خوانيم:
«ابوعبدالله(امام جعفر بن محمد صادق(عليه السلام)) كيسه اى زرد رنگ از جنس ديبا داشت كه مقدارى از تربت امام حسين(عليه السلام) در آن كيسه بود و به هنگام نماز، آن را بر روى سجّاده مى نهاد و بر آن سجده مى نمود».[١]
و در همان كتاب، چنين روايت مى نمايد:
«امام صادق(عليه السلام) بر چيزى جز تربت امام حسين(عليه السلام)سجده نمى نمود، و اين به خاطر ابراز تذلّل و فروتنى در مقابل خداوند بزرگ بوده است».[٢]
[١] وسائل الشيعه، ج٣، ص ٦٠٨:
«كان لأبى عبدالله ـ جعفر بن محمد ـ (عليهما السلام) خريطة من ديباج صفراء فيها من تربة أبى عبدالله(عليه السلام) فكان إذا حضرته الصلاة صبّه على سجّادته وسجد عليه».
[٢] مدرك سابق:
«كان الصادق(عليه السلام)لا يسجد إلاّ على تربة الحسين(عليه السلام) تذلّلاً لله واستكانة له».