سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٤٢

٦. از عبدالله بن عمر نقل شده است كه خوش نداشت بر گوشه عمامه خود سجده كند مگر اين كه آن را كنار بزند.[١]

٧. بيهقى در مورد عبادة بن ثابت مى گويد:

«هرگاه به نماز مى ايستاد، عمامه رااز پيشانى خود، كنار مى زد».[٢]

در پرتو روايات اسلامى ياد شده، به خوبى معلوم مى گردد كه در صدر اسلام و از آغاز قانونگذارى سجده، مسلمانان و در رأس آن ها پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله)، بر زمين سجده مى نموده اند و كسانى را كه به هنگام سجود، پارچه اى را به عنوان عايق، در بين پيشانى و زمين قرار مى دادند، نهى مى كرده اند.

بنابراين به يقين روشن مى گردد كه سنّت و سيره پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) و روش عملى صحابه و تابعين آن حضرت، آن بوده كه بر اجزاء زمين(مانند خاك و سنگ) و برخى از اجزاء گياهان مانند حصير، سجده مى كرده اند.

در اين زمينه، روايات فراوان ديگرى نيز وجود دارد مبنى بر اينكه در گرماى طاقت فرساى عربستان كه زمين را گداخته و سوزان مى نموده به صورتى كه سجده بر زمين، بسيار دشوار و دردناك بوده است، حتّى در آن شرايط نيز، صحابه پيامبر(صلى الله عليه وآله) مقيد بودند بر