سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٣٢
سخن ياد شده حاكى از آن است كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، (به گواهى همسر آن حضرت)همواره بر زمين سجده مى نموده و از هر گونه عايقى كه بين پيشانى ايشان و زمين فاصله شود، خوددارى و اجتناب مى فرموده اند.
٤. احمد بن شعيب نسائى در سنن خود، از ابوسعيد خدرى كه از صحابه پيامبر است، چنين حكايت مى كند:
«با دو چشم خويش، اثر آب و گل را بر پيشانى و بينى رسول خدا(صلى الله عليه وآله)مشاهده كردم».[١]
از اين حديث و امثال آن، به روشنى معلوم مى گردد كه پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) حتى در حال بارش باران نيز، ترجيح مى دادند بر زمين سجده نمايند به طورى كه اثر آب و گل بر پيشانى مبارك ايشان نقش مى بسته است، حديث ياد شده در زير، بر اين نكته دلالت دارد.
٥. در مجمع الزوائد از ابوهريره، چنين نقل شده است:
«پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) در يك روز بارانى سجده نمود، به طورى كه اثر آن را در پيشانى و طرف بينى وى مشاهده كردم».[٢]
[١] سنن نسائى، ج٢، ص ٢٠٨، السجود على الجبين:«بصرت عيناى رسول الله(صلى الله عليه وآله)على جبينه وأنفه أثر الماء والطين». قريب به اين مضمون در بسيارى از كتب حديث مانند صحيح بخارى، سنن بيهقى، سنن ابى داود و غيره آمده است.
[٢] مجمع الزوائد، ج٢، ص ١٢٦:«سجد رسول الله(صلى الله عليه وآله) فى يوم مطير حتى انّى لانظر إلى أثر ذلك فى جبهته وارنبته».