سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٦٨

٢. از عروة بن زبير نقل شده كه خوش نداشت بر چيزى جز زمين، نماز بگزارد.[١]

٣. چنان كه قبلاً نيز اشاره شد، نويسنده «الطبقات الكبرى» چنين مى گويد:

«مسروق بن اجدع(يكى از تابعان) به هنگام سفر، خشتى را با خود برمى داشت تا در كشتى بر آن سجده نمايد».[٢]

بر اين اساس، رويّه مسلمانان شيعه، مبنى بر التزام به سجده نمودن بر اجزاء زمين و رستنى هاى آن ـ مگر خوردنى ها و پوشيدنى ها ـ و همچنين ترجيح دادن سجده بر خاك و قطعه اى از تربت پاكيزه و مقدّس به منظور ابراز فروتنى و تذلّب بيشتر در برابر خداوند بزرگ، نه تنها از گردونه شرك خارج است، بلكه كاملاً با روح توحيد و يگانه پرستى سازگار مى باشد و نظريّاتى كه بر خلاف آن وجود دارد، نوعى بدعت و تشريع بى پايه است كه سستى و بى پايگى آنها در پرتو دلائل مذكور مانند سنّت و سيره پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) و سخنان و رفتار عملى صحابه و تابعين، و همچنين روايات اهل بيت(عليهم السلام)، به اثبات مى رسد. سخن ياد شده در زير، گواهى روشن بر اين مدّعا است:

«حـافظ ابوبكـر بن ابى شيبـه در كتاب خود (المصنّف)، ج٢ از سعيد بن