سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ١٩

را بر آنچه كه معبود دنياپرستان خيره سر است، قرار دهد. و سجده نمودن بر زمين، بالاتر و برتر است، زيرا با فروتنى و خضوع در برابر خداى بزرگ،تناسب بيشتر دارد».[١]

اين سخن گويا، به روشنى گواه آن است كه سجده نمودن بر خاك، تنها بدان جهت انجام مى گيرد كه چنين كارى با تواضع و فروتنى در برابر خداوند يگانه، سازگارى بيشتر دارد.

بر اين اساس، دانشمند بزرگ شيعه، علاّمه امينى(رحمه الله) در كتاب ارزنده خود (سيرتنا وسنّتنا) به اين حقيقت اشاره نموده و چنين مى فرمايد:

«از آن جا كه سجده، جز فروتنى، و تذلّل در برابر عظمت و كبريايى خدا نمى باشد، سزاوار است كه زمين، به عنوان سجده گاه برگزيده شود و نمازگزار، صورت و دماغ خويش را بر آن نهد تا از رهگذر سرشت پست نخستين خويش كه از آن آفريده شده و به آن باز خواهد گشت و دوباره از

---

[١] بحارالأنوار، ج٨٢، ص ١٤٧، باب ما يصحّ السجود عليه (آنچه سجده بر آن جايز است)، طبع ٢، بيروت، مؤسسة الوفاء، سال ١٤٠٣هـ.ق ـ ١٩٨٣م، به نقل از «علل الشرايع»:
«عن هشام بن الحكم قال قلت لأبى عبد الله(عليه السلام): أخبرنى عمّا يجوز السجود عليه وعمّالا يجوز؟ قال: السجود لا يجوز إلاّ على الأرض أو ما أنبتت الأرض إلاّ ما أكل أو لبس. فقلت له: جعلت فداك، ما العلّة فى ذلك؟ قال: لأنّ السجود هو الخضوع لله عزّوجلّ فلا ينبغى أن يكون على ما يؤكل ويلبس، لأنّ أبناء الدنيا عبيد ما يأكلون ويلبسون، والساجد فى سجوده فى عبادة الله عزّ وجلّ، فلا ينبغى أن يضع جبهته فى سجوده على معبود أبناء الدنيا الذين اغتّروا بغرورها، والسجود على الأرض أفضل، لأنّه أبلغ فى التواضع والخضوع لله عزّوجلّ».