سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٤٤

از اين جا معلوم مى شود كه مسلمانان صدر اسلام و صحابه پيامبر(صلى الله عليه وآله)، سجده بر لباس و پوشاك را جايز نمى دانستند، و گرنه دليلى بر خنك كردن سنگريزه ها براى سجده، وجود نداشت كه سنگريزه ها را در دست خود نگهدارند تا خنك شود و بر آن سجده نمايند، بلكه قطعه اى از پارچه يا گوشه لباس خود را بين پيشانى خود و سرزمين قرار مى دادند و بر آن پارچه يا فرش پارچه اى سجده مى نمودند.

٩. «اَنَس» مى گويد:

«با رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در شدّت گرما نماز مى خوانديم، يكى از ما مقدارى سنگريزه در دست خود نگه مى داشت و آنگاه كه خنك مى شد بر آن سجده مى نمود».[١]

از سوى ديگر، روايات انبوهى از محدّثان اسلامى رسيده است، مبنى بر اينكه: گروهى از صحابه پيامبر(صلى الله عليه وآله) از شدّت حرارت زمين به تنگ آمده و به رسول خدا شكايت مى بردند تا اجازه دهد بر چيزى غير از زمين سجده كنند; امّا پيامبر گرامى، جز سجده بر زمين، پيشنهاد ديگرى را مطرح نمى فرمود.

هر انسان با انصاف مى داند كه اگر سجده بر لباس، پارچه و يا فرش هاى پارچه اى (كه شيعه سجده بر آن را روا نمى داند) جايز