سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٨٥

خدايى را به وى نسبت دهيم، به طورى كه او را در اصل هستى و يا اثربخشى، مستقل و بى نياز از خدا قلمداد نماييم.

در حالى كه شيعه، آثار اولياء خدا را مانند خود آنان، مخلوق و آفريده خدا مى داند، كه هم در اصل وجود و پيدايش خود و هم در منشأ آثار بودن، نيازمند به خداوند يگانه اند.

شيعه تنها به پاس احترام پيشوايان خود و پيشتازان دين خدا، و به منظور ابراز محبّت بى شائبه خود نسبت به آنان، بدان آثار، تبرّك مى جويد.

اگر شيعيان به هنگام زيارت حرم پيامبر و اهل بيت آن حضرت، ضريح را مى بوسند، و يا در و ديوار را لمس مى كنند، تنها بدان جهت است كه به پيامبر گرامى و عترت او عشق مىورزند و ٩اين، يك مسأله عاطفى انسانى است كه در وجود يك انسان شيفته، تجلّى مى كند.

اديبى شيرين سخن مى گويد:

أمُرُ عَلَى الدِّيارِ دِيارِ سَلْمى *** أُقَبِّلُ ذَاالجِدارَ وَذَالْجِدارا

وَمـا حُـبُّ الـدِّيارِ شَغَفْـنَ قَلْبِـى *** وَلكِنْ حُبُّ مَنْ سَكَنَ الدِّيارا

بر ديار سلمى مى گذرم، اين ديوار و آن ديوار را مى بوسم، دوستى آن ديار، قلب مرا شاد نمى سازد، بلكه محبّت ساكن آن است كه مرا به وجد و سرور مى آورد».