سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٨٤
نوشيده بود، آب بنوشند».[١]
«كانَ رَسُولُ اللهِ(صلى الله عليه وآله) إذا صَلّى الغَداةَ جاءَ خَدَمُ المَدِينَةِ بانيتِهم فِيها الماءُ فَما يُؤْتى بإناء إلاّ غَمَسَ يَدَهُ فِيها فَرُبَّما جاؤُوْهُ فى الغَداةِ البادِرَةِ فَيَغْمس يَدَهُ فِيها».[٢]
«خدمت گزاران مدينه به هنگام نماز صبح با ظرف آب به نزد پيامبر مى رفتند، پيامبر گرامى، دست مبارك خود را در هر يك از آن ظروف آب، فرو مى برد، چه بسا در بامداد سردى خدمت وى مى رسيدند، باز هم پيامبر، دست خود را در آنها فرو مى برد».[٣]
بدين سان، دلايل جواز تبرّك به آثار اولياء خدا، روشن گشت و معلوم گرديد كسانى كه شيعه را به خاطر اين رفتار، به شرك و دوگانه پرستى، متّهم مى كنند، معناى توحيد و شرك را درست تحليل نكرده اند. زيرا شرك و پرستش غير خدا، بدان معنا است كه در كنار پرستش خدا، موجود ديگرى را نيز خدا بدانيم و يا كارهاى
[١] تبرك الصحابة، (محمد طاهر مكّى)، فصل اوّل، ص ٢٩، ترجمه انصارى.
[٢] صحيح مسلم، جزء٧، كتاب الفضائل، باب قرب النبى(عليه السلام) من الناس وتبرّكهم به، ص ٧٩.
[٣] به منظور آگاهى بيشتر، مى توانيد به مدارك ياد شده در زير، مراجعه فرماييد:
[١] صحيح بخارى، كتاب اشربه.
[٢] موطّأ مالك، ج١، ص ١٣٨، باب صلوات فرستادن بر پيامبر.
[٣] اُسدالغابة، ج٥، ص ٩٠.
[٤] مسند احمد، ج٤، ص ٣٢.
[٥] الاستيعاب، در حاشيه «الاصابة»، ج٣، ص ٦٣١.
[٦] فتح البارى، ج١، صفحه ٢٨١ و ٢٨٢.