سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٨١

تبرّك جستن به آثار اولياء خدا، مسأله اى نيست كه هم اكنون در ميان گروهى از مسلمانان پديد آمده باشد، بلكه ريشه اين رفتار را در ژرفاى تاريخ زندگانى رسول خدا و صحابه آن حضرت، مى توان يافت.

نه تنها پيامبر گرامى و ياران وى، بلكه پيامبران پيشين نيز، بدين امر، مبادرت مىورزيدند. و اينك دلايل مشروع بودن تبرّك به آثار اولياء را از ديدگاه كتاب و سنّت، از نظر شما مى گذرانيم:

١. در كتاب آسمانى خود مى خوانيم هنگامى كه يوسف صديق خود را به برادران خويش معرفى كرد و آنان را مورد بخشودگى قرار داد، فرمود:

(إذْهَبُوا بِقَميصِى هذا فَألقُوهُ عَلى وَجْهِ أبِى يَأتِ بَصِيراً).[١]

«اين پيراهن مرا با خود ببريد و بر صورت پدرم (يعقوب) افكنيد تا ديدگانش بينا گردد».

سپس مى فرمايد:

(فَلَمّا أنْ جاءَ الْبَشيرُ ألْقاهُ عَلى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيراً).[٢]

«آنگاه كه مژده دهنده، آن پيراهن را بر رخسار او افكند، بينايى وى بازگشت».

اين سخن گوياى قرآن، گواه روشنى بر تبرك جستن پيامبر خدا ـ يعقوب ـ به پيراهن پيامبرى ديگر ـ حضرت يوسف ـ مى باشد،