سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٧٨

روشن است كه اگر انسان مسلمان به هنگام سجده براى خدا، تربت آن سالار شهيدان اسلام را در پيش روى خود مشاهده نمايد و به هنگام هر نماز، پيشانى خويش را بر آن خاك مقدس بگذارد، به ياد فداكارى هاى بى نظير آن اولياء و عزيزان درگاه خدا مى افتد كه جان و مال و فرزندان و ياران خود را در راه اعتلاى شريعت فدا كردند و از اين ماجرا، درس آزادگى، شرافت، و حمايت از كيان اسلام و قرآن مى آموزد.

بر اين اساس، سجده بر تربت كربلا، نه تنها انسان را از مسير توحيد خارج نمى سازد، بلكه به سجود خالصانه او عمق مى بخشد و مسلمانان را با بصيرت بيشتر و آمادگى افزون تر براى فداكارى در راه اسلام و قرآن، به استقبال عبادت خدا مى برد.

تا اين جا به روشنى معلوم گرديد كه اعتقاد مسلمانان شيعه مبنى بر استحباب سجده بر تربت امام حسين(عليه السلام)، از ديدگاه سنت پيامبر، سيره و رفتار عملى اهل بيت و عقل سليم انسانى، امرى مشروع و منطقى مى باشد و با اصول توحيد و يگانه پرستى، كاملاً سازگار است.

علاّمه بزرگوار، حضرت آية الله امينى رضوان الله عليه در كتاب ارزشمند خود (سيرتنا وسنّتنا) چنين مى فرمايد:

«آيا سجده نمودن بر تربت (حسين(عليه السلام)) كه دربرگيرنده درس دفاع وحمايت از دين خدا و مقدّسات آن و ناموس اسلام است، در مسير تقرّب به خداى بزرگ و جلب رضاى وى و مقام خضوع و بندگى در مقابل