سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٦٧

از اين رو، مسلمانان شيعه و پيروان مكتب اهل بيت(عليهم السلام)، به پيروى از سنّت رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و سيره آن حضرت و رفتار عملى مسلمانان صدر اسلام و سخنان عترت پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله)، در حالت اختيار، بر اجزاء زمين مانند سنگ، سنگريزه و يا قطعه اى از چوب و امثال آن سجده مى نمايند و از سجده بر پارچه ها، لباس و خوردنى ها خوددارى مى نمايند. و در اين راستا، به منظور ابراز تذلّل و فروتنى بيشتر در مقابل خداوند بزرگ، ترجيح مى دهند بر خاك سجده نمايند، و لذا با تأسّى به سيره صحابه و تابعان و اهل بيت پيامبر(صلى الله عليه وآله) قطعه اى از تربت پاكيزه را براى سجده برمى گزينند تا بدين وسيله، بالاترين درجه تواضع خويش را در برابر پروردگار جهانيان ابراز دارند.

لازم بـه تـذكّر است كـه رفتار ياد شده، تنها به شيعيان اختصاص ندارد، بلكه جمعـى از شخصيت هـاى معـروف اهل تسنّن نيز، همين راه را برگزيده اند كه به منظور رعايت اختصار، نمونه هايى از آن را (از ميان انبوه حكايت ها و نقل ها) از نظر شما مى گذرانيم:

١. گروهى از محدّثان و مورّخان اسلامى، چنين حكايت كرده اند:

«عمر بن عبدالعزيز ـ خليفه اموى ـ به خمره (نوعى حصير) اكتفا نمى كرد، بلكه مقدارى خاك بر روى آن قرار مى داد و بر آن سجده مى نمود».[١]