سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٥١

بن ارقم در پاسخ چنين گفت:

«لا وَأيْمُ الله إنَّ المرأة تَكونُ مَعَ الرَّجُلِ العَصْرَ مِنَ الدَّهْرِ ثُمَّ يُطلِّقُها فَتَرْجِعُ إلى أبِيها وَقَوْمِها. أهْلُ بَيْتِهِ أصْلُهُ وَعَصَبَتُهُ الَّذِينَ حُرِمُوا الصَّدَقَةَ بَعْدَهُ».[١]

«نه، (چنين نيست)، به خدا سوگند، زن براى برهه اى از زمان، با مرد ـ همراه ـ است، سپس آن مرد، زن خود را طلاق مى دهد تا نزد پدر و خويشان خود باز گردد. مقصود از اهل بيت پيامبر(صلى الله عليه وآله)، كسانى هستند كه اصل ـ يعنى داراى ريشه هاى عميق قرابت ـ و از وابستگان او باشند، آنان كه پس از پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله)، از صدقه، محرومند».

روايت ياد شده، به روشنى بر اين حقيقت گواهى مى دهد كه مقصود از عترت پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) ـ كه تمسّك به آنان بسان پيروى از كتاب خدا، واجب است، ـ همسران آن حضرت نمى باشند، بلكه اهل بيت پيامبر، كسانى هستند كه علاوه بر انتساب جسمانى به وى، داراى وابستگى معنوى به او و شايستگى ويژه اى باشند تا بتوان آنان را در كنار كتاب خدا به عنوان مرجع مسلمانان جهان، قلمداد نمود.

٢. پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله)، به بيان اوصاف اهل بيت خود، اكتفا نفرموده، بلكه به تعداد آنان كه دوازده نفر مى باشند، تصريح نموده است:

مسلم در صحيح خود، از جابر بن سمره، چنين حكايت مى كند: