سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٤٣
خاك و يا سنگريزه هايى كه در دست خود نگه مى داشتند تا خنك شود، سجده نمايند و يا با روش هاى ديگرى، سجده گاه را خنك مى نمودند و بر زمين سجده مى كردند.
در اين جا برخى از اين روايات را در ادامه احاديثى كه حاكى از سيره و روش عملى مسلمانان صدر اسلام است، از نظر شما مى گذرانيم.
٨. جابر بن عبدالله مى گويد:
«با رسول خدا(صلى الله عليه وآله) نماز ظهر مى گزاردم، يك مشت از سنگريزه را در دست خود نگه مى داشتم تا خنك شود تا بر آن سجده نمايم».[١]
حـديث مـذكـور، در بسيـارى از كتـب احـاديث اسلامـى مـانند: مسند احمـد، سنن بيهقى، كنزالعمـال، سنن نسـائى، سنـن ابى داود، با الفاظ مختلف و از اشخاصى چون جابر، انس و ديگران آمده است.
بيهقى در سنن خود، پس از نقل حديث ياد شده از انس، از شيخ خود چنين حكايت مى كند:
«شيخ فرمود اگر سجده بر لباس متصل به وى جايز بود، سجده بر لباس آسان تر از خنك كردن سنگ ريزه براى سجده بود».[٢]
[١] مسند احمد،ج١، ص٣٨٨، ٤٠١، ٤٣٧، ٤٦٢:
«كنت أصلّى مع رسول الله(صلى الله عليه وآله) الظهر فآخذ قبضة من حصى فى كفّى لتبرد حتى اسجد عليها من شدّة الحرّ» ونظير آن در سنن بيهقى، ج١، ص ٤٣٩ آمده است.
[٢] سنن بيهقى، ج٢، ص ١٠٥ و ١٠٦: «قال الشيخ: ولو جاز السجود على ثوب متصل، لكان ذلك أسهل من تبريد الحصى فى الكفّ ووضعها للسجود».