سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٤١
از سخن على بن عبدالله بن عباس كه وى نيز، از طبقه تابعين مى باشد، دو نكته معلوم مى گردد:
الف. التزام به سجده بر سنگ كه يكى از اجزاء زمين است و همراه داشتن آن، با روح توحيد و خداپرستى، سازگار بوده و هرگز به معناى شرك و پرستش آن سنگ نمى باشد.
ب. برخى از شخصيت هاى صدر اسلام، ترجيح مى دادند، قطعه اى از سرزمين مقدس (مانند مروه) سجده گاه آنان باشد و بدين وسيله، بدان تبرّك مى جسته اند.
بنابراين، كسانى كه شيعه را به خاطر ترجيح دادن سجده بر خاك و ديگر اجزاء زمين و همراه داشتن قطعه اى از تربت سرزمينى مقدس به شرك و پرستش غير خدا متّهم مى سازند، سخنى بى پايه مى گويند و از ابتدايى ترين اصول اسلام و روش مسلمانان صدر اوّل، آگاهى ندارند.
٤. ابى اميه مى گويد:
«ابـوبكر، بـر زميـن سجـده مـى نمـود (يـا نمـاز مـى خـوانـد)...».[١]
٥. ابوعبيده مى گويد:
«ابن مسعود، جز بر زمين بر چيز ديگرى سجده نمى كرد(يا نماز نمى گزارد)».[٢]
[١] المصنف، ج١، ص ٣٩٧:«انّ أبابكر كان يسجد أو يصلّى على الأرض...».
[٢] المصنف، ج١، ص ٣٦٧ و مجمع الزوائد، ج٢، ص ٥٧(به نقل از طبرانى): «انّ ابن مسعود لا يسجد ـ أو قال: لا يصلّى ـ إلاّ على الأرض».