سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٣٩

ابن عباس، چنين روايت مى نمايند:

«هر كه پيشانى و بينى خود را به هنگام سجده بر زمين نچسباند، نمازش مجزى و پسنديده نيست».[١]

سيره اصحاب

همچنين، نويسندگان و محدّثان اسلامى در جوامع روايى خود، احاديث بسيارى را كه بيانگر سيره عملى اصحاب و تابعين پيامبر(صلى الله عليه وآله) در سجده مى باشد، به رشته تحرير درآورده اند و همه حاكى از آنند كه صحابه و تابعان آن حضرت، در حال اختيار و شرايط عادى، تنها بر زمين (اعم از خاك، سنگ و غيره) و برخى اجزاء گياهان چون حصير، سجده مى كرده اند و از سجده بر لباس، پارچه و پوشيدنى ها خوددارى مى نموده اند.

در اين جا به برخى از احاديث ياد شده اشاره مى نماييم:

١. نافع مى گويد:

«عبدالله بن عمر به هنگام سجده، دستار خود را برداشت تا پيشانى خود را بر زمين بگذارد».[٢]

٢. ابن سعد در كتاب خود «الطبقات الكبرى» چنين مى نگارد:

---

[١] مستدرك حاكم، ج١، ص ٢٧٠ و سنن بيهقى، ج٢، ص ١٠٣ـ ١٠٤:«من لم يلزق أنفه مع جبهته الأرض إذا سجد لم تجز صلاته».
[٢] سنن بيهقى، ج٢، ص ١٠٥، طبع ١، (حيدرآباد دكن)، كتاب الصلاة، باب الكشف عن السجدة فى السجود:«انّ ابن عمر كان إذا سجد و عليه العمامة يرفعها حتى يضع جبهته بالأرض».