سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ٢٩
«رسول خدا، مردى را در حال سجده مشاهده فرمود كه بر گوشه عمامه خود سجده مى نمود، به وى اشاره كرد كه دستار خود را بردار، و به پيشانى او اشاره فرمود».[١]
٣. در كنزالعمال و سنن بيهقى، از اميرمؤمنان على(عليه السلام) چنين روايت مى كنند:
«هرگاه يكى از شما نماز بگزارد، بايد عمامه را از صورت خويش، كنار زند».[٢]
٤. در بحارالأنوار، به نقل از«دعائم الاسلام» چنين مى نگارد:
«از پيامبر(صلى الله عليه وآله) روايت شده است كه از سجده نمودن نمازگزار بر لباس، آستين و يا گوشه دستار خود، نهى فرمود».[٣]
از اين روايات نيز به روشنى معلوم مى گردد كه لزوم سجده بر زمين در زمان پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله)، امرى مسلّم بوده است، تا جايى كه اگر يكى از مسلمانان، گوشه دستار خود را روى زمين قرار مى داد تا پيشانى خود را بر زمين نگذارد، مورد نهى رسول خدا(صلى الله عليه وآله) قرار مى گرفت. در حالى كه اگر سجده نمودن بر همه اشياء، حتى پوشيدنى هايى مانند دستار جايز بود، هرگز پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) از آن
[١] سنن بيهقى، ج٢، ص ١٠٥:«رآى رسول الله(صلى الله عليه وآله) رجلاً يسجد على كور عمامته فأومأ بيده: ارفع عمامتك وأوما إلى جبهته».
[٢] كنزالعمال، ج٤، ص ٢١٢ و در طبع ديگر آن، ج٨، ص ٨٦ و سنن بيهقى، ج٢، ص ١٠٥:«إذا كان أحدكم يصلّى فليحسر العمامة عن وجهه».
[٣] بحارالأنوار، ج٨٥، ص ١٥٦: «عن النبى(صلى الله عليه وآله) أنّه نهى أن يسجد المصلّى على ثوبه أو على كمّه أو على كور عمامته».