سجده بر تربت - حسينى نسب، سيّدرضا - الصفحة ١١

تنها بر زمين (سنگ و خاك) و يا روييدنى كه خوردنى و پوشيدنى نباشد، بايد سجده كند.

رعايت چنين شرطى براى نمازگزار از نظر فقه اماميه لازم است، و فلسفه آن اين است كه سجده بر زمين و سپس بر نبات، عالى ترين تجليگاه تواضع و فروتنى است، كه نماز براى خاطر آن تشريع شده است. در برابر سجده بر طلا و نقره يا فرش هاى قيمتى و البته ارزشمند كه هرگز در آن چنين تواضع كامل نيست.

از آن جا كه غالباً چنين شرطى در خانه ها ومراكز كار و در وسايل نقليه فراهم نيست، پيروان اهل بيت، قطعه خاكى را در قالب هاى خاصى به همراه خود نگه مى دارند، تا به هنگام نماز، بر خاك سجده كنند و شرط لازم را تحصيل نمايند. و چنين كارى بدعت نيست زيرا در ميان سلف صالح چنين رسمى وجود داشت، بلكه فريضه است كه تا انسان، نماز خود را، در تمام شرايط به صورت كامل بخواند.

و اين كار، بسان حفظ مقدارى خاك در ميان كيسه در خانه هاست كه افراد مكلف به تيمم، در شرايط خاصى بر آن تيمم كنند، زيرا در همه شرايط، زمين پاك و به تعبير قرآن (صعيداً طيّباً)، در دسترس نيست، و از طرفى انسان بايد تيمم كند، چه بهتر مقدارى خاك پاك در ميان كيسه نظيف حفظ كند، تا در موقع نياز به تيمم به وظيفه خود عمل كند.

از آن جا كه براداران اهل سنت از فلسفه اين كار (سجده بر خاك و