با خدا و مردم كرده‌اند و اينهايند كه صبر مى‌كنند بر فقر و بدحالى و در مرض و درد و آزار و در وقت جهاد دشمنان دين ايشانند آنها كه راست گفته‌اند و صادقند در دعواى ايمان و وفاى بعهود و ايشانند پرهيزكاران پس شيخ (ره) گفته است كه حقتعالى در اين آيه شريفه جمع كرده است اين خصلتها را پس شهادت داده است براى كسى كه اينها در او كامل باشد بصدق و تقوى على الاطلاق بلكه حصر كرده است صدق و تقوى را در ايشان بجهات شتى كه در علم معانى و بيان مقرر است پس آيه اولى را كه باين ضم ميكنند مفادشان اين ميشود كه متابعت كنيد صادقانى را كه اين خصلتها در ايشان كامل و مجتمع گرديده است و ما در ميانه صحابه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بغير از امير المؤمنين عليه السّلام كسى را نمييابيم كه اين خصلتها در او مجتمع شده باشد پس بايد كه مراد از صادقين در آيه اولى او باشد و جميع امت مأمور باشند بمتابعت او در جميع امور زيرا كه در آيه تخصيص بامرى دون امرى نشده است و اما بيان اجتماع و كمال اين اوصاف در آن حضرت آنست كه اول آيه ايمان بخدا و روز قيامت و ملائكه و كتابها و پيغمبران مذكور شده است و شكى نيست در آنكه آن حضرت پيش از همه كس ايمان باينها آورده و باخبار متواتره ميان خاصه و عامه او اول كسى بود از مردان كه اجابت دعوت آن حضرت كرد چنانچه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بفاطمه گفت كه تو را تزويج كردم بكسى كه از همه صحابه قديم‌تر در اسلام و انقياد و از همه كس بيشتر است علم او و متواتر است كه امير المؤمنين عليه السّلام فرمود كه منم بنده خالص خدا و برادر پيغمبر او و نگفته است اين سخن را پيش از من احدى و نخواهد گفت بعد از من احدى مگر بسيار دروغگوى افتراكننده و نماز كردم پيش از ديگران هفت سال و ميفرمود كه خداوندا من اقرار نميكنم بر احدى از اين امت كه عبادت كرده باشد او تو را پيش از من و گفت در وقتى كه سخنى از خوارج بآن حضرت رسيد تا ميگويند كه على دروغ ميگويد فرمود من بر كى دروغ مى‌بندم كه بر خدا دروغ مى‌گويم و حال آنكه كسى هستم كه عبادت كردم خدا را و بر رسول او كى افترا بسته‌ام و حال آنكه من پيش از همه باو ايمان آورده‌ام و تصديق او كردم و يارى او نمودم و حضرت امام حسن عليه السّلام فرمود در صبح آن شبى كه حضرت از دنيا رفت: در اين شب كسى از دنيا رفته است كه پيشينيان بر او پيشى نگرفته‌اند و آيندگان در كمالات بآن نميرسند و دلائل بر اين بسيار است كه ذكر آنها موجب تطويل كلام ميگردد پس حقتعالى بعد از ايمان دادن اموال و تصدقات را فرمود و بنصوص قرآنى و احاديث متواتره آن حضرت در اين صفت از همه در پيش است و حقتعالى در سوره هل اتى ميفرمايد