صادق عليه السّلام زنده بود و فوت شد و مثل واقفيه كه ميگفته‌اند كه حضرت امام موسى عليه السّلام زنده است و پنهان شده است و او مهدى است و بعد از او امامان ديگر را قائل نبوده‌اند و چند فرقه نادره نيز نقل كرده‌اند و از جمله اين فرقه‌ها تا حال كه سال هزار و صد و نه از هجرتست بيش از سه فرقه نمانده است اماميه و اسماعيليه و زيديه و ساير فرق همه منقرض و مستأصل گشته‌اند و از ايشان بغير نامى نمانده است مانند قائلان بامامت محمد پسر حضرت صادق عليه السّلام و قائلان بامامت موسى مبرقع و بجعفر كذاب و امثال ايشان اما باطل بودن مذهب آنها كه منقرض شده‌اند احتياج ببيان ندارد زيرا كه مدعى امامتى از ايشان ظاهر نيست و باجماع امت معلوم است كه تكليف ساقط نشده است و تكليف بدون آنكه كسى باشد كه بيان تكليف الهى از براى ايشان بكند و بتعليم بعلوم ايشان بوده باشد ما لا يطاق است و آن عقلا قبيح است و ايضا جميع امت اتفاق دارند مكلف بر آنكه مذهب حق در ميان امت ميبايد باشد تا روز قيامت و ايضا باجماع مركب جميع امت متفقند بر نفى ماعداى مذهب موجوده و اما اثبات امامت ائمه اثنا عشر عليه السّلام و ابطال ساير مذاهب خواه موجود باشند و خواه منقرض شده باشند به پنج طريق مى‌توان كرد.

طريق اول طريق نص است‌

و آن دو نحو است يكى مجمل و ديگرى مفصل اما مجمل چند قسم است:

قسم اول‌ آنكه صاحب جامع الاصول از صحيح بخارى و مسلم از جابر بن سمره روايت كرده است كه گفت شنيدم از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه گفت بعد از من دوازده امير خواهند بود پس كلمه‌اى گفت كه نشنيدم آن را پس از پدرم پرسيدم كه چه گفت گفت فرمود كه همه از قريشند و بروايت ديگر فرمود كه پيوسته امر مردم ماضى و جارى است مادام كه دوازده امام والى ايشان باشند و مسلم بسند ديگر روايت كرده است از جابر كه گفت با پدرم رفتم بخدمت حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم شنيدم كه ميگفت كه پيوسته اين دين عزيز و غالب و منيع و بلند مرتبه است تا دوازده خليفه و پدرم گفت كه فرمود همه از قريشند و باز بسند ديگر همين مضمون را روايت كرده است و بجاى دين اسلام گفته است و باز در جامع الاصول همين مضامين را از صحيح ترمدى و نسائى روايت كرده است و در بعضى از روايات آنست كه از آن حضرت پرسيدند كه پس بعد از آن چه خواهد بود فرمود هرج و در بعضى از روايات چنين است كه پيوسته اين دين قائم و برپا است تا والى ايشان باشند دوازده امير و ايضا در صحيح مسلم از عامر بن سعيد بن ابى وقاص روايت كرده است كه نوشتم بسوى جابر بن سمره كه خبر ده مرا