حق اليقين
(١)
مقدمه كتاب
٢ ص
(٢)
باب اول در اقرار بوجود حقتعالى و صفات كماليه اوست و در آن چند فصل است
٤ ص
(٣)
فصل اول در اقرار بوجود صانع عالم است
٤ ص
(٤)
فصل دوم آنكه حقتعالى قديم و ازلى و ابديست
٦ ص
(٥)
فصل سيم آنكه حقتعالى قادر مختار است
٦ ص
(٦)
فصل چهارم آنكه خداوند عالم عالمست بهر معلومى
٧ ص
(٧)
فصل پنجم آنكه حقتعالى سميع و بصير است
٨ ص
(٨)
فصل ششم آنكه حقتعالى حى است
٨ ص
(٩)
فصل هفتم آنكه حقتعالى مريد است
٨ ص
(١٠)
فصل هشتم آنكه حقتعالى متكلمست
٩ ص
(١١)
فصل نهم بايد دانست كه حقتعالى صادقست
٩ ص
(١٢)
فصل دهم آنكه صفات كماليه الهى عين ذات مقدس او است
٩ ص
(١٣)
باب دويم در بيان صفاتيست كه از حقتعالى نفى بايد كرد و در آن چند مبحث است
١٠ ص
(١٤)
مبحث اول آنست كه او يگانه است
١٠ ص
(١٥)
مبحث دويم آنكه حقتعالى مركب نيست
١٢ ص
(١٦)
مبحث سيم آنكه صانع عالم مثل ندارد
١٢ ص
(١٧)
مبحث چهارم آنست كه صانع عالم ديدنى نيست
١٢ ص
(١٨)
مبحث پنجم آنست كه جناب مقدس الهى محل حوادث نيست
١٣ ص
(١٩)
مبحث ششم آنكه جناب مقدس الهى را نامهاى بسيار هست
١٤ ص
(٢٠)
مبحث هفتم آنكه حقتعالى با چيزى متحد نميشود
١٤ ص
(٢١)
مبحث هشتم آنكه حقتعالى در قديم بودن شريك ندارد
١٥ ص
(٢٢)
باب سيم در بيان صفاتيست كه متعلق است بافعال حقتعالى و در آن چند مبحث است
١٥ ص
(٢٣)
مبحث اول آنكه مذهب اماميه آنست كه حسن و قبح افعال عقليست
١٥ ص
(٢٤)
مبحث دويم آنكه صانع عالم فعل قبيح نميكند
١٦ ص
(٢٥)
مبحث سيم آنكه حقتعالى بندگان را بر افعالى كه اختيارى ايشان نيست تكليف نميكند بآن
١٦ ص
(٢٦)
باب چهارم در مباحث نبوتست و در آن چند مبحث است
١٨ ص
(٢٧)
مقصد اول آنكه اماميه را اعتقاد آنست كه بعثت پيغمبران بر حقتعالى واجبست عقلا
١٨ ص
(٢٨)
مقصد دويم بدان كه طريق دانستن حقيقت پيغمبران معجزاتست
١٩ ص
(٢٩)
مقصد سيم بايد كه پيغمبر افضل از جميع امت خود باشد و اعلم از همه باشد
٢٠ ص
(٣٠)
مقصد چهارم آنكه علماى اماميه اتفاق كردهاند بر آنكه انبياء و ائمه عليهم السلام افضلند از جميع ملائكه
٢١ ص
(٣١)
مقصد پنجم در بيان حقيقت پيغمبرى محمد بن عبد الله بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف است
٢٢ ص
(٣٢)
باب پنجم در امامت است
٣٥ ص
(٣٣)
مقصد اول در وجوب نصب امام است
٣٦ ص
(٣٤)
وجه اول آنكه هر دليلى كه دلالت بر وجوب فرستادن پيغمبران مىكند بر نصب امام نيز مىكند
٣٦ ص
(٣٥)
وجه دويم آنكه نصب امام لطف است و لطف بر خدا واجبست عقلا
٣٦ ص
(٣٦)
وجه سيم نصب حافظان شريعت
٣٦ ص
(٣٧)
وجه چهارم عادت تعيين خليفه در جميع انبياء
٣٧ ص
(٣٨)
وجه پنجم مرتبه امامت چنانكه دانستى نظير منصب جليل نبوتست
٣٧ ص
(٣٩)
(اول) آيه وافى هدايه اليوم أكملت لكم دينكم و أتممت عليكم نعمتي
٣٨ ص
(٤٠)
دليل دويم در آيه كريمه و قالوا لو لا نزل هذا القرآن على رجل من القريتين عظيم أ هم يقسمون رحمت ربك نحن قسمنا بينهم معيشتهم في الحياة الدنيا و رفعنا بعضهم فوق بعض درجات ليتخذ بعضهم بعضا سخريا و رحمت ربك خير مما يجمعون
٣٨ ص
(٤١)
دليل سيم حقتعالى ميفرمايد كه و ربك يخلق ما يشاء و يختار ما كان لهم الخيرة سبحان الله و تعالى عما يشركون
٣٩ ص
(٤٢)
دليل چهارم آيات بسيار است كه دلالت ميكند بر آنكه خدا همه چيز را در قرآن مجيد بيان فرموده است
٣٩ ص
(٤٣)
دليل پنجم فرموده است كه أطيعوا الله و أطيعوا الرسول و أولي الأمر منكم
٣٩ ص
(٤٤)
مقصد دويم در بيان شرايط امامت است بنابر قول متكلمين
٣٩ ص
(٤٥)
مقصد سيم در بيان صفات و خصايص امام است
٤٢ ص
(٤٦)
مقصد چهارم در طريق شناختن امام است و او را بچند وجه ميتوان شناخت
٤٧ ص
(٤٧)
وجه اول نص حضرت رسول صلى الله عليه و آله
٤٧ ص
(٤٨)
وجه دويم افضل بودن امام است از جميع امت
٤٧ ص
(٤٩)
وجه سيم معجزه كه مقارن دعوى امامت باشد
٤٧ ص
(٥٠)
مقصد پنجم در بيان بعضى از آياتست كه دلالت بر امامت و فضيلت امير المؤمنين عليه السلام ميكند
٥٠ ص
(٥١)
(اول) آيه وافى هدايه إنما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلاة و يؤتون الزكاة و هم راكعون
٥٠ ص
(٥٢)
(دويم) آيه كريمه يا أيها الذين آمنوا اتقوا الله و كونوا مع الصادقين
٥٢ ص
(٥٣)
(سيم) تفسير آيات صدق و صديق بآن حضرت عليه السلام
٥٩ ص
(٥٤)
(چهارم) حق تعالى ميفرمايد أ فمن كان على بينة من ربه و يتلوه شاهد منه
٦٠ ص
(٥٥)
(پنجم) آيه إنما أنت منذر و لكل قوم هاد
٦١ ص
(٥٦)
(ششم) و من الناس من يشري نفسه ابتغاء مرضات الله و الله رؤف بالعباد
٦١ ص
(٥٧)
(هفتم) آيه كريمه تطهير است
٦٣ ص
(٥٨)
(هشتم) آيه مباهله است
٦٧ ص
(٥٩)
(نهم) و تعيها أذن واعية
٧٣ ص
(٦٠)
(دهم) إن الذين آمنوا و عملوا الصالحات سيجعل لهم الرحمن ودا
٧٤ ص
(٦١)
(يازدهم) ليس البر بأن تأتوا البيوت من ظهورها و لكن البر من اتقى و أتوا البيوت من أبوابها و اتقوا الله لعلكم تفلحون
٧٩ ص
(٦٢)
(دوازدهم) فان تظاهرا عليه فان الله هو موليه و جبريى و صالح المؤمنين
٨٢ ص
(٦٣)
(سيزدهم) أ جعلتم سقاية الحاج و عمارة المسجد الحرام كمن آمن بالله و اليوم الآخر و جاهد في سبيل الله لا يستوون عند الله و الله لا يهدي القوم الظالمين الذين آمنوا و هاجروا و جاهدوا في سبيل الله بأموالهم و أنفسهم أعظم درجة عند الله و أولئك هم الفائزون
٨٢ ص
(٦٤)
(دليل چهاردهم) إن الذين آمنوا و عملوا الصالحات أولئك هم خير البرية
٨٦ ص
(٦٥)
(پانزدهم) قل كفى بالله شهيدا بيني و بينكم و من عنده علم الكتاب
٨٧ ص
(٦٦)
(شانزدهم) آيه نجوى است
٨٨ ص
(٦٧)
(هفدهم) آيه و اعتصموا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا
٨٩ ص
(٦٨)
(هيجدهم) قل هذه سبيلي أدعوا إلى الله على بصيرة أنا و من اتبعني
٩٠ ص
(٦٩)
(نوزدهم) و قفوهم إنهم مسؤلون
٩١ ص
(٧٠)
(بيستم) قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى و من يقترف حسنة نزد له فيها حسنا
٩١ ص
(٧١)
(بيست و يكم) الذين آمنوا و عملوا الصالحات طوبى لهم و حسن مآب
٩٤ ص
(٧٢)
مقصد ششم در بيان احاديث متواتره است
٩٤ ص
(٧٣)
فصل اول در حديث غدير خم است
٩٤ ص
(٧٤)
فصل دويم در حديث منزلت است
١١٥ ص
(٧٥)
فصل سيم در بيان اختصاص آن حضرت است بمحبت خدا و رسول
١٢٠ ص
(٧٦)
فصل چهارم در بيان اختصاص حضرت امير عليه السلام بحضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم در اخوت و هم راز بودن و ساير امور و در آن چند مطلب است
١٣١ ص
(٧٧)
مطلب اول اخوت است
١٣١ ص
(٧٨)
مطلب دويم آنكه آن حضرت صاحب اسرار خدا و رسول او بود
١٣٢ ص
(٧٩)
مطلب سيم به امر رسول خدا همه درها بسوى مسجد مسدود شد مگر در خانه على عليه السلام
١٣٢ ص
(٨٠)
مطلب چهارم شكستن بتهاى كعبه بر دوش رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم
١٣٣ ص
(٨١)
فصل پنجم در بيان الحق مع على و على مع الحق
١٣٥ ص
(٨٢)
فصل ششم در بيان افضليت آن حضرت است بر ساير صحابه
١٣٩ ص
(٨٣)
فصل هفتم نصوص صريح در امامت ايشان و تجاهل مخالفان
١٤٦ ص
(٨٤)
فصل هشتم در بيان مطاعن آن جماعتى كه غصب حق آن حضرت كردند
١٥٤ ص
(٨٥)
(مطلب اول) در مطاعن أبو بكر است
١٥٤ ص
(٨٦)
مطلب دويم در بيان قليلى از بدع و قبايح اعمال و شنايع افعال عمر است
٢١٩ ص
(٨٧)
مطلب سيم در بيان قليلى از مطاعن عثمانست
٢٥٩ ص
(٨٨)
مقصد هفتم در بيان امامت ساير ائمه است صلوات الله عليهم
٢٧٨ ص
(٨٩)
طريق اول طريق نص است
٢٨٠ ص
(٩٠)
طريق دويم افضليت است
٢٨٤ ص
(٩١)
(طريق سيم) عصمت است
٢٨٧ ص
(٩٢)
(طريق چهارم) معجزه است
٢٨٧ ص
(٩٣)
(طريق پنجم) اجماعست
٢٨٨ ص
(٩٤)
مقصد هشتم در بيان اثبات وجود امام دوازدهم و غيبت آن حضرت است -
٢٩٤ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص

حق اليقين - علامه مجلسى - الصفحة ١٣٥ - فصل پنجم در بيان الحق مع على و على مع الحق

و هر عاقلى كه اندك بهره‌اى از انصاف داشته باشد ميداند كه هرگاه پادشاهى يا اميرى يك شخص از اقارب خود را پيوسته مورد عنايت خود گرداند و در امور كليه و جزئيه باو توسل جويد و پيوسته او را محرم اسرار خود گرداند و در همه احوال در مجامع خلق مبالغه در مدح او كند البته او را براى خلافت خود مهيا كرده و اين اوليست بر امارت و خلافت و نيابت او از آنكه صريح بگويد كه او جانشين من است خصوصا هرگاه اين امور از كسى صادر شود كه معلوم است كه محبت او تابع محبت خداست و مبتنى بر امور دنيويه و روابط بشريت نيست پس اينها ادل دلائلند بر امامت و خلافت آن حضرت.

فصل پنجم [در بيان الحق مع على و على مع الحق‌]

در بيان آنكه بروايات مستفيضه و اخبار صحيحه كه عامه تلقى بقبول نموده‌اند ثابت شده است كه حق هميشه با امير المؤمنين (ع) است و او از حق جدا نميشود و مناقب خوارزمى از ابو ليلى روايت كرده است كه رسول خدا (ص) فرمود بعد از من فتنه‌اى خواهد بود چون آن فتنه ظاهر شود بر شما باد بملازمت على (ع) كه او جدا كننده حق و باطلست و از ابن عمر روايت كرده است كه حضرت رسول (ص) فرمود كه هر كه از على مفارقت كرده است از من مفارقت كرده و هر كه از من مفارقت كرده از خدا مفارقت كرده است و از ابو ايوب انصارى روايت كرده است كه حضرت رسول (ص) بعمار گفت كه اگر ببينى على بوادى ميرود و مردم بوادى ديگر مى‌روند تو با على برو و مردم را بگذار كه او تو را در ضلالت داخل نميكند و از هدايت بيرون نميبرد و ابو ذر روايت كرده است از ام سلمه كه حضرت رسول (ص) فرمود على با حق است و حق با اوست و از هم جدا نميشوند تا در حوض كوثر بنزد من آيند و ايضا از عايشه روايت كرده است همين مضمون را و ابن ابى الحديد گفته است اين حديث بنزد من ثابت است كه حضرت رسول فرمود كه حق با على است و على با حق است و حق با او ميگردد هر جا كه او گردد و محمد شهرستانى در جواب علامه حلى كه در كشف الحق استدلال باين حديث كرده و گفته است كه بودن آن حضرت با حق و جدا نشدن او از حق امريست كه كسى را در آن شكى نيست كه احتياج باستدلال داشته باشد و ابن حجر ناصبى در صواعق محرقه روايت كرده است از طبرانى از ام سلمه كه گفت شنيدم از رسول خدا (ص) كه ميگفت على با قرآنست و قرآن با على است از هم جدا نميشوند تا در حوض كوثر بنزد من آيند و ابن مردويه نيز اين مضمون را بطرق متعدده روايت كرده است از ام سلمه و عايشه و مؤلف كتاب فضايل الصحابة نيز از عايشه روايت كرده است و در فردوس الاخبار از حضرت رسول (ص) روايت كرده است كه گفت خدا رحمت كند على را خداوندا حق را با او بگردان هرجا كه او