خطبه حضرت زهراء سلام الله عليها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣

لِاوْثانِها [١]، مُنْكِرَةً للَّهِ مَعَ عِرْفانِها. فَانارَ

فرود آورده‌اند، و با اين‌كه با قلبِ خود خدا را شناخته‌اند، او را انكار مى‌كنند.

اللَّهُ بِمُحَمَّدٍ [صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ‌] ظُلَمَها،

خداوند به نور محمّد صلى الله عليه و آله ظلمت‌ها را برچيد،

وَكَشَفَ عَنِ الْقُلُوبِ بُهَمَها [٢]، وَجَلّى‌

و پرده‌هاى ظلمت را از دل‌ها كنار زد، و ابرهاى تيره و تار را

عَنِ الْابْصارِ غُمَمَها [٣]. وَقامَ فِى النّاسِ‌

از مقابل چشم‌ها برطرف ساخت. او براى هدايت مردم قيام‌

بِالْهِدايَةِ وَانْقَذَهُمْ مِنَ الْغِوايَةِ [٤] وَبَصَّرَهُمْ‌

كرد، و آنها را از گمراهى وغوايت رهايى بخشيد، و چشمهايشان را

مِنَ الْعَمايَةِ [٥]. وَهَداهُمْ الَى الدِّينِ الْقَوِيمِ‌

بينا ساخت، و به آيين محكم و پابرجاى اسلام رهنمون گشت،

[١]. جمع «وثن»، بت‌ها.

[٢]. جمع «بهمة» مسايل مشكل و پيچيده و حيرت‌زا.

[٣]. تحير و راه نيافتن.

[٤]. گمراهى، ضد رشد.

[٥]. كورى و گمراهى.