خطبه حضرت زهراء سلام الله عليها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣
اخَذْتُمْ تُورُونَ [١] وَقْدَتَها [٢] وَتُهَيِّجُونَ
گردد، و تسليمتان شود، ناگهان
جَمْرَتَها [٣]، وَتَسْتَجِيبُونَ لِهِتافِ
آتش فتنهها را برافروختيد، و شعلههاى آن را به هيجان
الشَّيْطانِ الْغَوِيِّ وَاطْفاءِ انْوارِ الدِّينِ
درآورديد و نداى شيطان اغواگر را اجابت نموديد، و به خاموش ساختن انوار تابان آيين
الْجَلِيِّ وَاخْمادِ سُنَنِ النَّبِيِّ الصَّفِيِّ.
حق و از ميان بردن سنّتهاى پيامبر پاك الهى پرداختيد. به بهانه
تُسِرُّونَ حَسْواً فِي ارْتِغاءٍ، وَتَمْشُونَ
گرفتن كف- از روى شير- آن را به كلى تا ته مخفيانه نوشيديد.- ظاهراً سنگ ديگران را به سينه مىزديد
لِاهْلِهِ وَوُلْدِهِ فِى الْخَمَرِ وَالضَّرّاءِ،
اما باطناً در تقويت كار خود بوديد.- براى منزوى ساختن خاندان و فرزندان او به كمين نشستيد،
[١]. آتش جنگ را روشن كرديد.
[٢]. بر وزن «تمرة» شعله.
[٣]. قطعه شعلهور شده از آتش.