خطبه حضرت زهراء سلام الله عليها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨
خَلَوْتُمْ بِالدَّعَةِ [١]، وَنَجَوتُمْ مِنَ الضِّيقِ
و به تنپرورى و آسايش در گوشه خلوت تن داديد، و از فشار و تنگناى مسئوليتها به
بِالسِّعَةِ، فَمَجَجْتُمْ [٢] ما وَعَيْتُمْ، وَدَسَعْتُمُ
وسعت بىتفاوتى روى آورديد. آرى آنچه را از ايمان و آگاهى در درون داشتيد بيرون افكنديد،
الَّذِى تَسَوَّغْتُمْ [٣]. فَ «إِنْ تَكْفُرُوا أَنْتُمْ
و آب گوارايى را كه نوشيده بوديد به سختى از گلو برآورديد! اما فراموش نكنيد خداوند مىفرمايد: «اگر شما
وَمَنْ فِى الْأَرْضِ جَمِيعاً فَإِنَّ اللَّهَ لَغَنِىٌ
و همه مردم روى زمين كافر شويد (به خدا زيانى نمىرسد، چرا كه) خداوند بىنياز
حَمِيدٌ». [٤] الا وَقَدْ قُلْتُ عَلى مَعْرِفَةٍ مِنِّي
وشايسته ستايش است». بدانيد و آگاه باشيد من آنچه را بايد بگويم، گفتم، با اينكه بخوبى مىدانم
بِالْخَذْلَةِ الَّتِي خامَرَتْكُمْ وَالْغَدْرَةِ الَّتِي
ترك يارى حق با گوشت و پوست شما آميخته، و عهدشكنى
[١]. راحت و آرامش.
[٢]. «مَجّ» ريختن.
[٣]. از «ساغ الشراب» به سهولت و آسانى نوشيديد.
[٤]. ابراهيم، آيه ٨.