خطبه حضرت زهراء سلام الله عليها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١

وَحِياشَةً [١] لَهُمْ الى‌ جَنَّتِهِ؛ وَاشْهَدُ انَّ ابِي‌

و به سوى باغ‌هاى بهشت و كانون رحمتش سوق دهد. و گواهى مى‌دهم كه پدرم‌

مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، اخْتارَهُ وَانْتَجَبَهُ‌

محمّد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده اوست؛ پيش از آن‌كه او را بفرستد،

قَبْلَ انْ ارْسَلَهُ، وَسَمّاه قَبْلَ انِ اجْتَبَلَهُ‌ [٢]،

برگزيد؛ و پيش از آن‌كه او را بيافريند،

وَاصْطَفاهُ قَبْلَ انِ ابْتَعَثَهُ‌ [٣]، اذِ الْخَلائِقُ‌

براى اين مقام نامزد فرمود؛ و قبل از بعثتش او را انتخاب نمود،

بِالْغَيْبِ مَكْنُونَةٌ [٤]، وَبِسَتْرِ الْاهاوِيلَ‌ [٥]

در آن روز كه بندگان در عالم غيب پنهان بودند، و در پشتِ پرده‌هاى هول‌انگيز نيستى‌

مَصُونَةٌ [٦]، وَبِنِهايَةِ الْعَدَمِ مَقْرُونَةٌ. عِلْماً

پوشيده و به آخرين سر حدّ عدم مقرون بودند. اين بخاطر آن‌

[١]. اگر شكارى را به طرف كسى برانند مى‌گويند: «حُشتُ عليهِ الصيد: شكار را به سوى او راندم».

[٢]. او را آفريد.

[٣]. او را مبعوث داشت.

[٤]. مستور.

[٥]. جمع «اهوال» حوادث ترس‌آور.

[٦]. محفوظ.