خطبه حضرت زهراء سلام الله عليها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢

مِنَ اللَّهِ تَعالى‌ بِمائِلِ‌ [بِمَآلِ‌] [١] الْأُمُورِ،

صورت گرفت كه خداوند از آينده آگاه بود،

وَاحاطَةً بِحَوادِثِ الدُّهُورِ [٢]، وَمَعْرِفَةً

و به حوادث جهان احاطه داشت،

بِمَواقِعِ الْمَقْدُورِ. ابْتَعَثَهُ اللَّهُ اتْماماً لِامْرِهِ‌

و مقدرات را به خوبى مى‌دانست. او را مبعوث كرد تا فرمانش را تكميل كند،

وَعَزِيمَةً عَلى‌ امْضاءِ حُكْمِهِ وَانْفاذاً

و حكمش را اجرا نمايد، و مقدرات حتمى‌اش‌

لِمَقادِيرِ حَتْمِهِ. فَرَأَى الْأُمَمَ فُرَّقاً [٣] فِي‌

را نفوذ بخشد. هنگامى كه مبعوث شد، امّت‌ها را مشاهده كرد كه مذاهب پراكنده‌اى را

ادْيانِها، عُكَّفاً [٤] عَلى‌ نِيرانِها، [وَ] عابِدَةً

برگزيده‌اند: گروهى بر گرد آتش طواف مى‌كنند، و گروهى در برابر بت‌ها سر تعظيم‌

[١]. جمع «مآل»، عاقبت و آخر كار.

[٢]. جمع «دهر» روزگاران دراز.

[٣]. «فرق»: جمع فرقه، گروه‌ها.

[٤]. جمع «عاكف»، ملازمان.