وَلَقَدْ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِصلی الله علیه و آله إِنِّي لَا أَخَافُ عَلَي أُمَّتِي مُؤْمِناً وَلَا مُشْرِكاً أَمَّا الْمُؤْمِنُ فَيَمْنَعُهُ اللَّهُ بِإِيمَانِهِ وَأَمَّا الْمُشْرِكُ فَيَقْمَعُهُ اللَّهُ بِشِرْكِهِ وَلَكِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ كُلَّ مُنَافِقِ الْجَنَانِ عَالِمِ اللِّسَانِ يَقُولُ مَا تَعْرِفُونَ وَيَفْعَلُ مَا تُنْكِرُونَ؛[١] پيامبر اسلامصلی الله علیه و آله به من فرمودند: بر امت اسلام، نه از مؤمن و نه از مشرك هراسي دارم، زيرا مؤمن را ايمانش باز داشته و مشرك را خداوند به دليل شرك او نابود مي‌سازد، من بر شما از مرد منافقي مي‌ترسم كه دروني دوچهره و زباني عالمانه دارد، گفتارش دل‌پسند و رفتارش زشت و ناپسند است.

بر اساس اين فرمايش، آن چيزي كه پيامبرصلی الله علیه و آله همواره از آن بيمناك بوده‌اند، وجود كساني در جامعة اسلامي بوده است كه در دل نفاق دارند؛ چراكه اينان به اسم حمايت از اسلام، حرف‌هاي فريبنده مي‌زنند، ولي درواقع، به آن اعتقادي ندارند. در زمان حاضر نيز ممكن است كساني از تشيّع و انقلاب سخن گويند، اما عملشان مخالف گفتارشان باشد. چنين كساني همان امر معروف را به زبان مي‌آورند، اما در عمل، مرتكب منكر مي‌شوند. اينان چون چهره‌اي به‌ظاهر اسلامي و فريبنده دارند، مردم فريب آنها را مي‏خورند. در ظاهر، اهل نماز و روزه هستند و از اسلام و انقلاب هم حمايت مي‏كنند؛ ولي در باطن، دلشان با كفار و دشمنان اسلام است.

بنابراين گام دوم براي مقابله با دشمنان يك نظام، شناسايي عناصر داخلي

[١] سيد رضي، نهج البلاغه، نامة ٢٧.