بصيرت صحيح، همواره موجب درك عميق از مسائل مي‌شود و از اين طريق مي‌توان تحليل بهتري از وقايع و تحولات به دست آورد؛ بهتر آنها را ریشه‌یابی و دقيق‌تر، آسیب‌شناسی کرد و درنهايت، در كوتاه‌ترين زمان و با كمترين هزينه، درمان دردها و راه برون‌رفت از تنگناها را يافت. بديهي است كه با توجه به اين مطلب، بصيرت ضرورت مي‌يابد و به ويژه نبود آن در ميان مديران هر كشوري ممکن است منشأ بسياري از مشكلات براي مردم آن كشور شود. حتي گاهی به سبب فقدان بصيرت، مسير افراد ١٨٠ درجه از مسیر صحیح منحرف می‌شود؛ ازاين‌روست كه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در مقابل دشمنانشان، بر روی این واژه تکیه می‌فرمودند: هَـذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَي اللّهِ عَلَي بَصِيرَةٍ أَنَاْ وَمَنِ اتَّبَعَنِي؛[١] «اين راه من است! من و پيروانم با بصيرت كامل، همة مردم را به‌سوي خدا دعوت مي‌كنيم». بر اساس اين فرمايش، دعوت حضرت رسولصلی الله علیه و آله بر پاية بصيرت است و نه‌تنها ايشان، بلكه پيروانشان نيز افرادي با بصيرت‌اند و بر آن اساس، ديگران را به‌سوي خدا دعوت مي‌کنند.

درحقيقت، درصورت كسب بصيرت، انسان صاحب نوعي معرفت، شناخت و نورانیت باطنی مي‌شود که در مواقعي كه ابهام بر جامعه سايه مي‌افكند (به‌ويژه در زمان فتنه)، او مي‌تواند حق را از باطل تشخیص دهد و در دام شیاطین انس و جن نیفتد. بنابراين اگر انسان به راهي كه انتخاب مي‏كند،

[١] يوسف (١٢)، ١٠٨.