باشد و آن در جايي است كه خود ولی فقیه تقصیر کند و تعمد بر اين داشته باشد که مردم را گمراه کند، كه البته چنين احتمالي نزديك به محال است؛ چراكه آن ولی فقیهي که عادل و باتقواست و تجربة عدالتش را حدود چهل سال، مردم آزموده‌اند، چنين احتمالي دربارة او داده نمي‌شود. حتي ايشان ثابت کرده است که فرضاً اگر اشتباهی هم كرده باشد، قابل مقايسه با اشتباهات فراوان ديگران نيست. البته، لطف خدا برای بندگان مخلصی که همه چیزشان را فدای اسلام می‌کنند، اقتضا می‌کند که در موارد خیلی پیچیده هم خداوند آنان را هدایت کند و جلوي اشتباه آنان را بگيرد؛ اما بر فرض كه اشتباهي هم صورت گيرد، حداقل این است که ما به تکلیف ظاهری‌ خود عمل کرده‌ایم و ديگر مسئول نیستیم. این مطلب به‌معناي ناديده گرفتن ارزش کسب شناخت، چه دربارة اسلام و چه دربارة مسائل سیاسی، نيست؛ بلكه ما باید همیشه بکوشيم سطح معلومات‌ خود را هم دربارة اسلام و هم دربارة موضوعات سياسي بالا ببريم.

بنابراين بصيرت فقط از راه علوم نظري حاصل نمي‌شود؛ بلكه عاملي معنوي نيز وجود دارد كه مرتبط با تقويت اعتقادات و باورهاي ديني در خود است. هر اندازه توجه فرد به انجام وظيفه و توكل به خدا و اولياي الهي بيشتر شود، از درون، بيشتر حقايق را تشخيص مي‏دهد و نور باطني قوي‌تري پيدا مي‏كند: فاتقوا فراسة المؤمن، فإنه ينظر بنور الله الذي خلق منه؛[١]‏ «از زيرکي مؤمن بهراسيد؛ چراکه مؤمن با نور خدا که از آن خلق شده به شما

[١] احمد‌بن‌محمد‌بن‌خالد البرقي، المحاسن، ج‌١، ص١٣١.