مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣٨
بخشيدن موقتى به زندگى بيماران است و چه بسا، ماندن اينگونه بيماران در دنيا به ضرر آنها نيز تمام شود، زيرا آخرت خود را خراب مى كنند ولى اگر روحانى نباشد، دين مردم حفظ نشود و اعتقادات آنها به اسلام مورد هجوم قرار گيرد كار مردم به انحراف و كفر مى كشد و درنتيجه براى هميشه معذّب خواهند بود. پس اين دو رشته تحصيلى با هم قابل مقايسه نيست.
امروز آموختن علوم دينى يك مستحب نيست بلكه يكى از بزرگترين واجبات است و چون مَن به الكفايه وجود ندارد تعيّن پيدا كرده است و هر كس قدرت و اميد پيشرفتى داشته باشد و از نظر استعداد و امكان تحصيل نيز مانعى براى او نباشد، تحصيل علوم دينى براى دفاع از عقايد، فرهنگ، ارزش و كيان اسلام براى او واجب تعيين يافته است. اگر چنين افراد عالمى وجود نداشته باشند چه كسى از اسلام دفاع خواهد كرد؟
بيش از همه، كسانى داراى ارزشند كه تحصيلات لازم را كسب كرده باشند و وظايف خود را به نحو صحيح انجام دهند. ارزش انسان به ظاهر نيست، ارزش واقعى از آنِ كسانى است كه در پيشگاه ولىّ عصر(عليه السلام) به عنوان سرباز پذيرفته شده باشند: آنان كه سلاح لازم را براى دفاع از دشمنان اسلام تهيه كرده اند. همانسان كه كالاهاى اقتصادى كشورى به كشور ديگر صادر مى شود، فرهنگ، افكار، عقايد و انديشه ها نيز صادر مى شود. بايد جامعه خود را مقابل ورود ميكروبها اعتقادى واكسينه كنيم. اين ميكروبها در كتابها، روزنامه ها، مجله ها و فيلمهاست. روحانيت بايد آنچنان در تحكيم عقايد و تصحيح افكار و آراء مردم بكوشند كه امواج تبليعات دشمن كوچكترين خطرى براى آنها ايجاد نكند.
امروز وظايف روحانيت بسيار سنگين است. اگر چنين نبود در باره