مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣٤
اگر در زمينه تحصيل، كتاب، استاد، درس و مواردى از اين قبيل كمبودهايى وجود دارد آنها را عذرى براى عقب ماندگيهاى خود ندانند. در باره هر نقصى، در قيامت از آنها سؤال خواهد شد كه چرا آن را برطرف نكردند مگر آن نقصها در جاهاى ديگر نبود؟ به فرض، اگر گفته شد كه دروس فلسفى اين عيبها را دارد، كتاب، استاد و جوّ فرهنگى مساعد نيست سؤال اين است كه در همه دنيا چنين نمونه هايى و بلكه بدتر از آن بوده است ولى افراد، با تلاش خود، آن را تغيير داده اند، پس چرا شما اين كار را نكرديد؟ كتابهاى درسى گوناگون، رياضيات، فيزيك و امثال اينها، هميشه اينگونه نبوده است و افرادى زحمت كشيده و پيشنهاد داده اند و ديگران اصلاحات و تغييراتى در آنها داده اند چرا ما اين كار را نكنيم؟ پس هر طلبه بايد خود را همچون سربازى روياروى دشمن ببيند و به تحصيل اهميت دهد.
مسائل زندگى، مشكلات اقتصادىـ رفاهى و چيزهايى از اين قبيل نبايد مانع از تلاش علمى شود. با توجه به كمبودهايى كه هست و نياز شديدى كه جامعه به فرهنگ اسلامى دارد، اهتمام به تحصيل يك واجب متعيّن است و كوتاهى در اين زمينه عيناً مثل فرار از جنگ است. همچنان كه فرار از جنگ، براى كسى كه در معركه حضور دارد، حرام است كوتاهى در تحصيل، براى كسانى كه وسايل تحصيلى برايشان فراهم مى باشد، مثل فرار از جنگ است.
اهميت به تحصيل، صرف نظر از آنچه در قرآن شريف و روايات وارد شده است، از نظر عقل نيز كاملا روشن است. وقتى قبول داشته باشيم كه سعادت انسان در عمل به كتاب و سنت حاصل مى شود، براى ما شكّى باقى نمى ماند كه بايد كتاب و سنت را هر چه بهتر بفهميم و بشناسيم تا