مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٠ - ١ـ خودسازى، تزكيه و تهذيب نفس

تزكيه، مناجات، انس با خدا و توسل به اولياى او باشيم. چگونه ممكن است هدف انسان تقرب به خدا باشد اما شبانه روز از ياد او غافل باشد؟ در نماز نيز حضور قلب نداشته باشد؟ پس چگونه مى توان به خدا نزديك شد؟ مگر الگوى ما پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) و ائمه اطهار(عليهم السلام)نيستند؟ درست است كه ما نمى توانيم مثل آنها شويم امّا بايد سعى نماييم تا شباهت خود را به آنها بيشتر كنيم.

روحانى هميشه بايد احساس كند كه خدمتگزار آستان ولىّ عصر(عليه السلام)است. البته، بحمدالله، خداى متعال اين معرفت را به ما داده كه بدانيم وجود مقدس ولىّ عصر(عليه السلام) از مسائل ما آگاه است اما هيچگاه نبايد اين مطلب را فراموش كنيم. توسل به آن حضرت كار مشكلى نيست با يك توجه قلبى، حتى با يك سلام، ارتباط برقرار مى شود: السلام عليك يا اباصالح المهدى(عليه السلام).

رمز پيروزى امام خمينى(قدس سره) يا دست كم يكى از بزرگترين رموز موفقيت او در ميان همگان، خودسازى وى بود. او خود را اصلاح كرده بود كه توانست چنين حركتى را ايجاد كند. اگر پاى بند هواى نفس، رياست، پول، شهرت و چيزهايى از اين قبيل بود هرگز نمى توانست چنين نهضتى را رهبرى كند و مردم اينگونه دلباخته او نمى شدند. از سراپاى وجود او صفا، صميميت، معنويت و پاكى مى باريد كه مردم عاشق او مى شدند. زندگى او نيز شاهد براين مدّعاست، چه رفتار او پيش از انقلاب و چه پس از آن. هرچه بيشتر در باره زندگى ايشان مطالعه شود بيشتر مى توان از رفتار او الگو گرفت.

در هر لحظه بايد به خداى متعال پناه ببريم از اينكه نفس يا شيطان ما را فريب دهند و ما را از آنچه وظيفه است باز دارند. اين خطرى است كه