در حوزه ننشسته‌اند، بلكه براى اجراى حكم خدا راحتى حوزه‌ها را رها كرده و مشغول به كارهاى حكومت اسلامى شده‌اند. اگر طلبه‌اى منصب امامت جمعه و ارشاد مردم يا قضاوت در امور مسلمين را خالى ببيند و قدرت اداره هم در او باشد و فقط به بهانه درس و بحث مسؤوليت نپذيرد و يا دلش را فقط به هواى اجتهاد و درس خوش كند، در پيشگاه خداوند بزرگ يقيناً مؤاخذه مى‌شود و هرگز عذر او موجّه نيست. «١» نكته مهمى كه امام در نگرش تكليفى به آن اشاره دارند، سرمايه‌گذارى خواص و نخبگان از اعتبار و آبروى خويش در راه اداى تكليف شرعى و الهى است؛ زيرا سياست‌هاى پيچيده دشمن براى شكست انقلاب اسلامى و كارشكنى‌هاى عوامل داخلى، باعث مى‌گردد كه شرايط سختى براى تصدى امور اجرايى پيش بيايد از سوى ديگر اگر شايسته‌سالارى در نظام اسلامى صورت نگيرد، مسؤوليت‌هاى كليدى به‌دست عوامل مزدور و خود باختگان و يا دنياطلبان قرار خواهد گرفت. از اين رو بايد انديشمندان و فرهيختگان مُدبّر خود را براى انجام رسالت خطير آماده سازند و از آبروى خود مايه بگذارند.
مسؤوليت‌پذيرى در كشورى كه با محاصره‌ها و مشكلات اقتصادى و سياسى و نظامى مواجه است كار مشكلى است. البته روحانيون متعهد كشور ما بايد خودشان را براى فداكارى‌هاى بيشتر آماده كنند در مواقع لزوم و ضرورت از آبرو و اعتبار