من خودم- هرگاه يكى از دوستان موفقيت خود را در اجراى يك طرح نيكوكارانه به من خبر مى‌دهد- تأكيد مى‌كنم كه بايد براى پدران، مادران و كسانى كه انجام كارهاى خير را به شما آموختند، دعا كنيد؛ زيرا روحيّه فداكارى، بخشش و جهاد، ميراثى بوده كه از آموزگاران به آنها منتقل شده است.

اى مادر، اى آنكه مرا به اين مقام مقدّس رساندى، از تو مى‌خواهم هر آنچه را كه دين از تو مى‌خواهد؛ كارى انجام بده كه ذخيره‌اى نيكو براى روز رستاخيز تو باشد، تلاش كن تا حب ديگران را در دل كودكانت بكارى، تا هر يك از آنان در جامعه نيكو باشند و براى بناى جامعه باورمند و سالم تلاش كنند. پس به آنان دوست داشتن همشاگردى‌هاى خود در مدرسه و دوستى خويشاوندان را بياموز.

نهادينه كردن دوستى ديگران و سود رساندن به آنان، نخستين گام اساسى در يك استراتژى دراز مدّت است، كه به از بين بردن بحرانهاى انسانى، اقتصادى و سياسى- كه جامعه اسلامى به طور عموم از آن رنج مى‌برد- منجر مى‌شود. اگر مهربانى و لطف و دوستى- چنانكه مطلوب است- در ميان مسلمانان بود، آيا اين بدبختى‌ها، شكستها و فجايع انسانى در عراق، افغانستان و... به وجود مى‌آمد؟ به عنوان مثال آيا گرسنگى، آوارگى و ويرانى شخصيّتها به وجود مى‌آمد؟

در داستانهاى پيامبران آمده است كه خداوند به پيامبرى- شايد يونس عليه السلام باشد- وحى كرد كه قوم او را به سبب كفر، در فلان وقت عذاب خواهد كرد. اين پيامبر بزرگوار منتظر ماند تا اينكه وقت فرارسيد، و پيامبر عذاب موعود را نديد؛ از پروردگار خود علّت عدم عذاب را خواست.