داشت، على‌رغم اينكه افراد خانواده‌اش از همه امامان بيشتر بود و على‌رغم اينكه مشكلات سياسى زيادى بر او چنگ انداخته بود و- از همه مهمتر- اينكه مصيبت زندانى شدن پى‌درپى بر ايشان نازل مى‌شد به گونه‌اى كه آن بزرگوار عمر شريف خود را در باز داشتگاهها وزندانهاى عباسيان بى‌هيچ شكايت و اندوهى سپرى مى‌كرد، زندان را محراب عبادت و وسيله تقرّب به خداى متعال قرار داده بود.

در طول اين مراحل سخت و بحرانى كه براين امام بردبار گذشت، نشنيده‌ايم كه روزى يكى از زنان آن‌حضرت در برابر مسير جهادى و مبارزاتى ايشان لب به شكوه بگشايد، بلكه تمام همسران، دختران، فرزندان و نزديكانش به خط مكتبى او پايبند بودند كه در مسير هدايت او گام بردارند. اين مطلب را آن‌حضرت در سخنان و دعاهايشان تأكيد مى‌كردند كه هرگز در آنها به فشارهاى خانوادگى، سختى و ناراحتى خانواده در تحمّل فراق او هيچ اشاره‌اى نكرده‌اند.

و اين همه (صبر و تحمّل) بدان سبب است كه پرورش اسلامى به زن آموخته كه بار مسؤوليّت را چگونه بدون هيچ اظهار جزع و فزع و سستى بر دوش بكشد.

همچنين اين صفات اخلاقى پسنديده در حماسه عاشورا جلوه‌گر شد، كه قهرمان كربلا زينب عليها السلام در شب يازدهم با اشاره به بدن برادر شهيدش مى‌گويد: پروردگارا! اين قربانى را از خاندان محمّد صلى الله عليه و آله قبول كن. اين موضع، روشنترين دليل بر اين است كه اهل‌بيت عليهم السلام در عقيده اسلامى ذوب شده‌اند و حماسه‌هايى را كه اين زن شجاع در عاشوراى حسينى آفريد، بيشتر از آن است كه به شمار آيد و يا به سخن گفته شود.