راضى كند، زيرا آنان مى‌گويند: كار دنيا به ما مربوط نيست، ما فقط خودمان را مى‌خواهيم- و نمى‌خواهيم تو از ما جدا شوى-. خانواده‌اش به او اينگونه رفتار مى‌كنند، بنابراين براى كوچ كردن از خانه و آزادى عمل دچار مشكلات فراوان مى‌شود و مشكلات اجتماعى نيز مزيد بر علّت مى‌گردد.

در حالى كه در انسان مؤمن عكس اين قضيه جارى است، وقتى مى‌خواهد برود، همسر و خانواده و نزديكان او را تشويق نموده، تا به كار، تحرّك و فداكارى در راه رسالت اسلامى برخيزد.

زبان قرآن، زبانى است كه با طبيعت بشرى هماهنگ مى‌باشد و لذا مسلمانان مكتبى را مى‌بينيم كه فرزندان خود را به آزادى و حركت در راه خدا تشويق مى‌كنند، بگونه‌اى كه فرزندان در بازداشت نيز احساس خوارى نمى‌كنند و از كار خود پشيمان نمى‌شوند. و خانواده جايگاه آنان را ارج مى‌نهند و هميشه برايشان دعا مى‌كنند.

خانواده‌هاى مسلمانان مكتبى كه در كشورهاى ديگر به عنوان مهاجر زندگى مى‌كنند،- به نوبه خود- احساس سختى نمى‌كنند، چون فرزندانشان براى انجام مسؤوليّتهاى مكتبى و مذهبى رفته‌اند و بهاى آن را در بهشت مى‌گيرند، چون مسؤوليّتهاى مكتبى خود را بر دوش مى‌كشند، و همسران و مادران نيز مسؤوليّتهاى خود را با تربيت فرزندان صالح و انجام كارهاى مختلف خانه به پايان مى‌رسانند.

روح مكتبى و مذهبى برخى از زنان اثر بسيار بزرگ، در نقشى كه امامان عليهم السلام در طول تاريخ داشته‌اند، بر جاى گذاشته است. به عنوان مثال:

امام موسى بن جعفر عليهما السلام كه در متن حركت در راه خداى- عزّ وجلّ- قرار