ويران، به نظر مى‌آيد، كه هيچيك از كارهاى آنان را نمى‌تواند نگاه دارد و كارهاى آنان در جايى امن نگاه داشته نمى‌شود بلكه پراكنده مى‌شود و از اينجا مى‌رود، چنانكه خداى- عزّ وجلّ- دراين سخن بدان اشاره مى‌كند:

(وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاءً حَتَّى‌ إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً وَوَجَدَ اللَّهَ عِندَهُ فَوَفّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ* أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِ مَوْجٌ مِن فَوْقِهِ سَحَابٌ...) [١].

«و كسانى كه كفر ورزيدند، كارهايشان چون سرابى در زمين همواراست كه تشنه، آن را آبى مى‌پندارد تا چون بدان رسد آن را چيزى نيابد و خدا را نزد خويش يابد و حسابش را تمام به او دهد و خدا زود شمار است* يا [كارهايشان‌] مانند تاريكيهايى است كه دريا ژرف است كه موجى آن را مى‌پوشاند و روى آن موجى ديگر است و بالاى آن ابرى است...»

بنابراين شب، ابر، تاريكيهاى دريا و موجهاى متراكم آن، هيچ شعاعى از نور را در دلهاى تاريك- كه در خانه‌هاى لهو و لعب و سرگرم دنيا، دور از سنّتها و احكام الهى پرورش يافته‌اند و به تاريكى‌هاى اعماق دريا شباهت دارند- باقى نمى‌گذارد. پس دلهاى آنان كه دراين خانه‌ها زندگى مى‌كنند، به جهت تاريكى گناهان، فساد و طبيعت ناپاك بشرى، تاريك و ظلمانى است و كسى جز خداوند بزرگ نمى‌تواند نورى تباباند كه اين تاريكى‌ها را از بين ببرد. پروردگار- عزّ و جلّ- مى‌فرمايد:

(... وَمَن لَّمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَمَا لَهُ مِن نُورٍ) [٢].

«... و خدا به هر كس نورى نداده باشد او را هيچ نورى نخواهد بود.» كه اين نور

[١] - سوره نور، آيه ٣٩- ٤٠.

[٢] - همان، آيه ٤٠.