سنّتها، قوانين، قواعد الهى و غريزه‌هاى پاكى است كه در جهت درست واقع شده‌اند، و خداوند- پاك و منزّه- آنها را در وجود انسان اعمّ از: زن و مرد به امانت سپرده است.

خانواده، هديه جامعه‌

اگر در سرچشمه ترقّى و پيشرفت تمدّن بينديشيم و به دقّت نظر كنيم، و در جستجوى منبع شعاع ارزشها، فضيلتها، كارهاى نيك، خاستگاههاى اخلاق و آداب در محافل اجتماعى باشيم، خواهيم ديد كه همه اينها از نظام خانواده‌هايى به هم پيوسته سرچشمه مى‌گيرند. پس اگر بناى خانواده در جامعه بر پايه‌هاى فضيلت و آداب اخلاقى نيكو استوار باشد، روح همكارى، برادرى و محبّت بر آن جامعه حاكم خواهد بود و آن جامعه با اتّحاد و انسجام، اهليّت پذيرش امانت الهى را در زندگى خواهد داشت، امّا اگر بناى خانواده بر انحراف، بديها و پراكندگى استوار باشد، جامعه به تزلزل، انحطاط و عقب ماندگى خواهد گراييد و اگر زمينه اين انحرافها بيشتر گردد، جامعه به گمراهى، فساد و تباهى كشيده خواهد شد، و راه فرارى در زندگى جز شكست و عقب گرد و سرانجام جز فروپاشى نخواهد داشت.

بنابراين، اين خانواده است كه هويّت جامعه و نشانه‌هاى امّت را بر دوش مى‌كشد و اگر آن را به يك هرم تشبيه كنيم: پدر در رأس اين هرم، مسؤول مراقبت و حمايت از همسر خويش است كه او نيز پايه دوّم خانواده، مسؤول تربيت فرزندان و ساماندهى امور خانه است.

زن، در يك نظام خانوادگى نمونه، از سوى همسر حمايت مى‌شود