مى‌گفت و مى‌ستود. تكبير و تهليل مى‌گفت و بر پيامبر و دودمانش درود مى‌فرستاد تا آنكه خورشيد سربرمى‌زد سپس به سجده مى‌افتاد و تا بالا آمدن روز در همان حال باقى مى‌ماند.

سپس به سوى مردم مى‌رفت و تا نزديك وقت زوال، با آنان سخن مى‌گفت و اندرزشان مى‌داد. آنگاه تجديد وضو مى‌كرد و به جايگاه نماز خويش برمى‌گشت...

والى پس از آنكه كيفيت نماز، سجده‌ها و نوافل آن‌حضرت را تا وقت عصر، چنان كه در فقه معروف است بيان كرد، گفت سپس: اقامه مى‌گفت و نماز عصر را به‌جاى‌مى‌آورد و چون سلام نمازش را مى‌گفت در همان جاى مى‌نشست به تسبيح و ستايش و تكبير و تهليل خداوند زبان مى‌گشود سپس به سجده مى‌افتاد و در آن حال يك صد بار مى‌فرمود:

«حمداً للَّه».

آنگاه والى ذكر مى‌كند كه امام عليه السلام چگونه پس از غروب خورشيد نماز مى‌گزارد و به تسبيح خداوند مشغول مى‌شد تا آنكه يك‌سوم از شب سپرى مى‌گشت و آنگاه به بسترش مى‌رفت و چون يك‌سوم آخر شب فرامى‌رسيد براى خواندن نافله بر مى‌خاست و آنقدر نماز مى‌خواند تا سپيده سرمى‌زد. سپس تا طلوع خورشيد به تعقيبات نماز مى‌پرداخت و تا بالاآمدن خورشيد به سجده مى‌افتاد.

والى افزود: در بستر خويش، بسيار قرآن مى‌خواند و چون به آيه‌اى كه در آن يادى از بهشت و جهنم شده بود، بر مى‌خورد مى‌گريست و از