بدين‌سان اين كودك در سايه پدرش پرورش يافت و امام موسى كاظم عليه السلام او را به آداب امامت تزكيه داد و اسرار امامت را بدو آموخت و گنجينه‌هاى نهفته نبوّت را بر وى آشكار كرد.

مطابق آنچه در حديثى آمده است، امام مى‌فرمود:

«على، پسرم بزرگ‌ترين فرزند من است و سخنانم را شنواتر.

و فرمانهايم را مطيع‌تر. با من در كتاب جفر و جامعه كه جز پيامبر يا وصى پيامبر در آنها نمى‌نگرد، نگاه مى‌كند». [٢]

چنين پيداست كه آن‌حضرت در حيات پدر بزرگوارش به اداره برخى از امور شيعه، به نيابت از پدرش، مى‌پرداخته است. شايد حديث زير حاكى از همين نكته باشد.

زياد بن مروان قندى مى‌گويد:

بر ابو ابراهيم (امام موسى بن جعفر) داخل شدم. فرزندش، على، نيز در نزد او بود. حضرت به من فرمود:

«اى زياد! اين (امام رضا) مكتوبش مكتوب من، گفتارش گفتار من، فرستاده‌اش، فرستاده من‌است و هر آنچه مى‌گويد، سخن، سخن اوست». [٣]

امام موسى كاظم در باره فضايل فرزندش، امام رضا، و اينكه او جانشين و پيشواى امت است، فراوان سخن گفته تا آنجا كه اين پرسش در

[١] - بحارالانوار، ج ٤٩، ص ٢١.

[٢] - همان مأخذ، ص ١٩.

[٣] - همان مأخذ، ص ١٩.