پيامبران سلف را بازگو مى‌كند مى‌انديشيم، در مى‌يابيم كه تمام پيامبران در مقابل فساد و بويژه فسادى كه در ميان قومشان شيوع داشت، به مبارزه برخاستند. آنان هر فساد سياسى يا اجتماعى يا اقتصادى و يا فكرى را منتهى به گمراهى و شرك و كفر قلمداد مى‌كردند و از همين‌رو خدا را به ياد مردم مى‌آوردند و آنها را از عذاب خداوند در دنيا و عقابش در آخرت بيم مى‌دادند، زيرا اين شيوه، راه اصلاح انسان و بازداشت او از ارتكاب هرگونه جرم و فساد است.

ائمه نيز به راه پيامبران مى‌رفتند. آنان با تمام انواع و اشكال فساد با همين وسيله، به مبارزه برمى‌خاستند. امام رضا عليه السلام نيز همچون اجداد خود فرزندان مخلص امّت را در اين راه هدايت كرد و در راه خدا متحمّل هر گونه آزار و شكنجه شد.

او حكومت جاهليّتى را كه عبّاسيّان به نام اسلام بنيان نهاده بودند، مردود شناخت و آن را كلًا حكومتى غاصب، ستمگر و فاسد معرفى كرد.

وى با جريانهاى فكرى مخالف با اصول‌اسلامى به رويارويى برخاست و با استفاده از تعاليم آيين اسلام با فساد اخلاقى امّت به ستيز پرداخت.

امام عليه السلام در اين مبارزات تنها نبود بلكه گروهى از نخبگان امّت و برگزيدگان و دانشمندان و فرزانگان و رهبران فداكار كه پيروان اهل‌بيت بودند، وى را همراهى مى‌كردند. پيش از اين خوانديم كه ائمه چگونه و با چه شيوه‌اى امّت را رهبرى مى‌كردند. [١]

[١] - در كتاب «التاريخ الاسلامى.. دروس و عبر» در اين باره سخن گفته‌ايم.