امام رضا خداى را بزرگ داشت و او را پاس نهاد و امر خويش را بدو واگذار كرد و جز او هر چيزى را خوار و حقير انگاشت و در راه او هر بلايى را به جان خريد. تمام اينها وسيله او براى رسيدن به پروردگارش بود.

اجازه دهيد براى آنچه گفتيم شواهد و دلايلى ارائه دهيم تا نه تنها نسبت به امام شناخت بيشترى حاصل كنيم بلكه دلهاى ما از اين سيره‌اى كه از روحى الهى و تابناك آكنده است، به كرنش افتند.

يكى از عبادتهاى آن‌حضرت اين بود كه چون نماز صبح را در اوّل وقت به‌جاى‌مى‌آورد، براى پروردگارش به سجده مى‌افتاد و تا زمانى كه خورشيد بالا نمى‌آمد، سر از سجده برنمى‌داشت. [١]

هنگامى كه مأمون، خليفه عبّاسى، والى خود را در مدينه به همراهى امام تا خراسان مأموريت داد، از او در باره حالات امام در راه پرسيد.

والى بسيار از درجات عبادت و ذكر و توجّه آن‌حضرت به خدا سخن گفت. مأمون چون سخنان والى خويش را شنيد، به وى دستور داد كه اين سخنان را از مردم پنهان دارد! از جمله سخنان والى در اين باره به مأمون اين بود كه گفت:

چون صبح فرامى‌رسيد امام رضا نماز صبح مى‌گزارد و چون سلام نمازش را مى‌گفت در جايگاه نمازش مى‌نشست و خداى را تسبيح‌

[١] - بحار الانوار، ج ٤٩، ص ٥.