مى‌گفت: «امام رضا را نديدم مگر آنكه از چيزى كه سؤال مى‌شد، او مى‌دانست و در عصر و روزگارش كسى را نديدم كه نسبت به آنچه در زمان بود از او داناتر باشد. مأمون از هر چه مى‌پرسيدش، بدو پاسخ مى‌گفت. همه كلام و پاسخ وى، گزيده‌هائى از قرآن بود. او هر سه روز يك بار قرآن را ختم مى‌كرد و مى‌فرمود:

اگر بخواهم، مى‌توانم در كمتر از سه روز هم قرآن را ختم كنم، امّا هرگز به آيه‌اى برنمى‌خورم جز آنكه در آن آيه و اينكه در باره چه چيزى فرود آمده و در چه وقتى نازل شده، مى‌انديشم. از اين رو قرآن را هر سه روز يكبار ختم مى‌كنم». [١]

امّا چگونه پيشواى ما، امام رضا عليه السلام، تا بدين درجه به قرآن مأنوس و پاى‌بند بود؟ و آيا ما هم مى‌توانيم پيرو او در اين امر مهم باشيم؟

قرآن كتاب خدااست و آن كس كه دلش به نور خدا پيوند نيافته است نمى‌تواند كتاب او را دريابد. آيا مگر خداوند سبحان نفرموده است:

(وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَاراً) [٢]

«و فرو مى‌فرستيم از قرآن آنچه را كه شفا و رحمت است براى مؤمنان و بر ستمگران جز زيان نيفزايد.»

انسان به درجه‌ايمان ويقين خود و نيز به‌اندازه تجلّى عظمت پروردگار

[١] - بحارالانوار، ج ٤٩، ص ٩٠ و ١٥.

[٢] - سوره اسراء، آيه ٨٢.