و دستها بريزد، وضوى او به احتياط واجب باطل است و در صورتى كه با مشت يا چيز ديگر، آب را از آنها بردارد و به صورت و دستها بريزد، وضوى او صحيح است هر چند به وسيله آب برداشتن، مرتكب معصيت شده است.
مسأله ٢٧٥ - اگر در حوضى كه مثلا يك آجر يا يك سنگ آن غصبى است، وضو بگيرد، صحيح است، ولى اگر وضوى او تصرف در غصب حساب شود، گناهكار است.
مسأله ٢٧٦ - اگر در صحن يكى از امامان يا امامزادگان كه سابقا قبرستان بوده، حوض يا نهرى بسازند، چنانچه انسان نداند كه زمين صحن را براى قبرستان وقف كرده‌اند، وضو گرفتن در آن حوض و نهر اشكال ندارد.
شرط ششم - آن كه اعضاء وضو موقع شستن و مسح كردن پاك باشد.
مسأله ٢٧٧ - اگر پيش از تمام شدن وضو، جائى را كه شسته يا مسح كرده نجس شود، صحيح است.
مسأله ٢٧٨ - اگر غير از اعضاء وضو جائى از بدن نجس باشد وضو صحيح است. ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد، احتياط مستحب آن است كه اول آن را تطهير كند بعد وضو بگيرد.
مسأله ٢٧٩ - اگر يكى از اعضاء وضو نجس باشد و بعد از وضو شك كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه، چنانچه در موقع وضو ملتفت پاك بودن و نجس بودن آنجا نبوده وضو باطل است و اگر مىداند ملتفت بوده، يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نه وضو صحيح است، و در هر صورت جائى را كه نجس بوده بايد آب بكشد.
مسأله ٢٨٠ - اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمىآيد، و آب براى آن ضرر ندارد، بايد در آب كر يا جارى فرو برد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد، و انگشت خود را روى زخم يا بريدگى در زير آب از بالا به پائين بكشد تا آب بر آن جارى شود.