مسأله ٢٦٥٩ - كسى كه نذر كرده زيارت برود و غسل زيارت و نماز آن را نذر نكرده، لازم نيست آنها را بجا آورد.
مسأله ٢٦٦٠ - اگر براى حرم يكى از امامان يا امامزادگان چيزى نذر كند بايد آن را به مصارف حرم برساند از قبيل فرش و پرده و روشنائى و اگر براى امام عليه السلام يا امام زاده نذر كند مىتواند به خدامى كه مشغول خدمت هستند بدهد چنان كه مىتواند به مصارف حرم برساند.
مسأله ٢٦٦١ - اگر براى خود امام عليه السلام چيزى نذر كند، چنانچه مصرف معينى را قصد كرده، بايد به همان مصرف برساند و اگر مصرف معينى را قصد نكرده، احتياط واجب آن است كه در صورت امكان آن را به مصرفى برساند كه نسبتى به امام عليه السلام داشته باشد مانند زوار فقير يا به مصارف حرم از قبيل تعمير و خدام حرم يا عزادارى براى آن امام و مانند آن برساند و همچنين است اگر چيزى را براى امام زاده‌اى نذر كند و اگر اين امر ممكن نشد به فقرا به عنوان صدقه بدهد يا مسجد و امثال آن بسازد و ثواب آن را هديه آن امام نمايد.
مسأله ٢٦٦٢ - گوسفندى را كه براى صدقه، يا براى يكى از امامان نذر كرده‌اند پشم آن و مقدارى كه چاق مىشود جزء نذر است، و اگر پيش از آن كه به مصرف نذر برسد شير بدهد، يا بچه بياورد بنابر احتياط واجب بايد به مصرف نذر برسانند.
مسأله ٢٦٦٣ - هر گاه نذر كند كه اگر مريض او خوب شود، يا مسافر او بيايد عملى را انجام دهد، چنانچه معلوم شود كه پيش از نذر كردن مريض خوب شده، يا مسافر آمده است، عمل كردن به نذر لازم نيست.
مسأله ٢٦٦٤ - اگر پدر يا مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر دهد بعد از آن كه دختر به تكليف رسيد اختيار با خود او است و نذر آنان اعتبار ندارد.
مسأله ٢٦٦٥ - هر گاه با خدا عهد كند كه اگر به حاجت شرعى خود برسد كار خيرى را انجام دهد، بعد از آن كه حاجتش بر آورده شد بايد آن كار را انجام